Het is een zonnige zaterdag in Aalst wanneer Henny Oosterbosch (74) in 2014 met haar kleindochter naar de carnavalsoptocht kijkt. Ze wachten samen op haar zoon. “Oma, waar blijft ome Matthijs?”, vraagt ze. “Oh, die komt vast nog wel straks!”, antwoordt ze. Maar Matthijs komt nooit meer aan. 

Wanneer Henny en haar kleindochter weer thuis zijn later die middag, gaat de deurbel. Twee politieagenten staan voor haar deur en vertellen haar dat haar zoon (22) een einde aan zijn leven heeft gemaakt. “Ik heb gehuild en geschreeuwd. Ik dacht alleen maar: niet mijn kindje.” 

Twaalf jaar later doet Henny haar verhaal vanuit haar woonkamer in Aalst. In de hoek van de kamer staat een stoere foto van een jongen met kort donker haar. Hij kijkt met een wat bescheiden glimlach in de camera, met zijn hoofd uit het raam van een auto. Naast zijn foto brandt een gedenkkaars met zijn sterfdatum erop. “Dat Matthijs geboren werd was eigenlijk een wondertje”, begint Henny.  

Henny is 41 en al moeder van een dochter wanneer haar vader grapt of iemand capabel genoeg is om een ‘vent’ te maken. “Nou pap, wedden dat ik er nog wel een krijg?” Niet lang daarna raakte ze zwanger. In oktober 1991 werd Matthijs geboren. Haar vader heeft zijn kleinzoon nooit kunnen ontmoeten, hij overleed kort voordat ze zwanger raakte. “Maar nu zijn ze samen, dat weet ik zeker”, vertelt ze.  

Matthijs blijkt allesbehalve een studiebol en heeft dyslexie en dyscalculie. “Maar dom was hij zeker niet.” Hij groeide op in het autobedrijf van zijn familie. “Toen hij vijf jaar oud was kon hij al helpen met autobanden verwisselen.” Met de jaren werd Matthijs steeds handiger. Op de middelbare school repareerde hij zelfs de auto van een docent in een paar uur tijd. En tijdens een vakantie in Zwitserland hielp hij als 13-jarige een stel met een kapotte camper. 

Het sleutelen aan auto’s was voor Matthijs ook een manier om even te ontsnappen aan de realiteit: zijn vader had losse handjes. “We hebben allebei veel te verduren gekregen.” Op een dag besluit Henny dat het genoeg is,  ze verlaat haar man en verhuist samen met Matthijs naar Aalst.

In de schoolbanken blijft Matthijs worstelen om te leren. Hij maakt de middelbare school niet af en gaat aan de slag als leerling-monteur in een autogarage. “Daar bloeide hij helemaal op.” Zijn passie voor auto's groeit. “Er liep diesel door zijn aderen.” Samen met zijn vriendengroep deed hij ook jaren mee aan een crosswedstrijd.  

Naast zijn stoere hobby’s had Matthijs ook een zachte kant. Hij ontwikkelde al op jonge leeftijd een liefde voor vogels en won zelfs een jeugdkampioenschap in de kanariewereld. Later kreeg Matthijs een eigen volière in de tuin met kanaries waar hij wedstrijden mee deed. “Ik zag hoe het hem rustig maakte", vertelt Henny.

Als Matthijs 22 is, vliegt hij zelf uit en gaat hij samenwonen met zijn vriendin in Valkenswaard. Henny ziet haar zoon vanaf dan veranderen. “Ik zag hoe Matthijs steeds verder in zichzelf gekeerd raakte. Als ik vroeg hoe het ging, liep hij weg. Hij zei ‘laat me’. Ik voelde dat ik hem aan het verliezen was.”

Haar zoon woont nog maar een paar weken op zichzelf als de twee politieagenten Henny het vreselijke nieuws brengen. Dat haar zoon zó in de put zat dat hij besloot een einde aan zijn leven te maken, zag ze nooit aankomen. ”Het kwam echt als een donderslag bij heldere hemel.” Als Henny later die dag het huis van Matthijs binnenstapt en zijn levenloze lichaam ziet, dringt de realiteit pas echt tot haar door. “Ik heb mijn vader gevraagd of hij goed voor hem wilde zorgen.”  

Matthijs’ vrienden deden dat jaar opnieuw mee aan de crosswedstrijd. Dat jaar reden ze met een grote foto van Matthijs voorop de auto. Henny liet een beker voor zijn vrienden maken met de tekst: “Bedankt jongens, namens Matthijs.”  

Twaalf jaar later gaat er nog steeds geen dag voorbij dat Henny niet aan haar zoon denkt. Maar ondanks het verdriet, gaat haar leven door: “Op een gegeven moment leer je: dit overleef ik. En ik weet dat Matthijs ook zou willen dat ik doorga met leven. Het verdriet gaat nooit meer weg. Toch heb ik een manier gevonden om ermee om te gaan. Soms denk ik wel: Hij gaat mij nooit oma maken. Dat doet pijn. Hij zou nu 33 zijn en ik zal nooit weten hoe hij er nu uit zou hebben gezien. Maar ik weet zeker: hierboven is hij de knapste engel die er rondvliegt.”