Achter de successen van Leontien van Moorsel (56) ging een zware strijd met anorexia schuil. Na die moeilijke periode heeft de in Boekel geboren wielrenster geleerd veel milder voor zichzelf te zijn. In Telegraaf-magazine VROUW vertelt ze dat ze het dan ook helemaal niet erg vindt om ouder te worden.

Van Moorsel kampte tijdens haar topsportcarrière met een eetstoornis. Nu probeert ze juist positief in de spiegel te kijken, aldus VROUW. "Ik heb mezelf vaak genoeg moeten vertellen dat ik een lekker wijf ben", zegt ze.

Hoe vaker ze dat zei, hoe meer ze het ging geloven. Ze zegt ook haar 'putjes en kwabjes' te zien, maar "als je het licht een beetje dimt, valt het allemaal best mee."

Sterk zijn voor ouders
De eerste tekenen van anorexia begonnen zich bij de wielerlegende al te ontwikkelen in haar jeugd. Van Moorsel voelde zich verantwoordelijk nadat de zaak van haar ouders failliet ging en wilde naar eigen zeggen vooral sterk zijn. Toen ze vijftien was en geld begon te verdienen met fietsen, was dat voor haar een manier om haar ouders te helpen.

Ze wilde haar ouders trots maken. "Ik wilde de allerbeste zijn en dacht dat ik daarvoor moest afvallen", vertelt ze. Ze ziet nu hoe ze haar drang om te winnen niet meer onder controle had.

Begin van het herstel
Haar man Michael, die ze in die tijd ontmoette, merkte al snel op dat ze geen gezond eet- en trainingspatroon had. Hun relatie liep stuk, waarna Van Moorsel instortte. "Alles stond onder druk: mijn familie, mijn relatie, en degene van wie ik hield, wilde niet meer met me zijn."

Zij en Michael kwamen een half jaar later weer bij elkaar, waarna ze bij hem en zijn ouders ging wonen. Dat bleek het begin van haar herstel. "Zij stonden iets verder van me af. Ze waren lief voor mij, maar streng voor mijn eetstoornis." 

Twee jaar later was ze flink in gewicht aangekomen en had ze weer meer energie. "Langzaam kwam de oude Leontien weer boven: die gezellige Brabantse meid", zegt Van Moorsel. Volgens haar heeft de zware periode haar ook sterker gemaakt. "Mijn ouders zijn mijn schoonouders eeuwig dankbaar, en ik natuurlijk ook."