Het was een bijzonder moment voor de familie Wegdam in het Elkerliek Ziekenhuis. Vorige week dinsdag stonden drie generaties samen op de operatiekamer in Helmond voor een complexe littekenbreuk. Chirurg Johannes A. Wegdam voerde de operatie uit en zijn vader Harry en dochter Floortje mochten daarbij aanwezig zijn: "Het was uniek om dit mee te mogen maken."

De rollen waren voor Johannes vorige week ineens even omgedraaid. Waar hij vroeger als jonge chirurg bij zijn vader mocht meekijken, was het dit keer zijn 83-jarige vader die zijn ogen uit keek. "Mijn vader is tientallen jaren werkzaam geweest als chirurg. Hij is nog hartstikke fit en wilde graag nog een keer meekijken bij mij", vertelt Johannes trots.

Op zijn 53ste besloot Harry een nieuwe weg in te slaan en naar Afrika te vertrekken om tropenarts te worden. In totaal werkte hij daar bijna achttien jaar. In die periode bezocht Johannes hem meerdere keren. "Ik heb daar veel van hem mogen leren. Ook ben ik er geweest om mensen op te leiden en kennis te delen."

Dat vorige week drie generaties samen op de operatiekamer stonden, had Johannes nooit durven dromen. Zijn dochter Floortje (20), die geneeskunde studeert in Groningen, liep de afgelopen twee weken stage in Helmond en kreeg de kans om ook mee te kijken: "Dat mijn dochter erbij mocht zijn, maakte het nog unieker."

De operatie zelf was complex en werd uitgevoerd door Johannes samen met een multidisciplinair team van operatieassistenten en specialisten. "Samen met mijn operatieteam maak ik het verschil voor patiënten. Dat ik dit nu ook in het bijzijn van mijn vader en dochter heb mogen doen, vind ik heel bijzonder."

Het was niet vanzelfsprekend dat zijn vader en dochter aanwezig konden zijn. "Er zijn uiteraard strenge regels waar mijn collega's en ik ons aan moeten houden. Deze regels geleden ook voor mijn vader en dochter." Met de juiste voorbereiding, toestemming van de patiënt en goedkeuring van het ziekenhuis lukte het om de drie generaties samen te brengen. Iets waar chirurg Johannes het ziekenhuis, de patiënt en iedereen die heeft geholpen erg dankbaar voor.

Het leverde volgens hem ook wel grappige momenten op. Zo wees Harry zijn zoon tijdens de operatie op bloed dat ergens liep. "Ja, pap, zei ik toen", lacht Johannes, die dat zelf natuurlijk ook al had opgemerkt.

Ook het ziekenhuis kijkt met een goed gevoel terug. "Dit zijn de momenten die ons werk extra waardevol maken. Een mooi voorbeeld van vakmanschap, samenwerking en het doorgeven van kennis tussen generaties. En het belangrijkste: het gaat goed met de patiënt."