Als atlete ziet ze mooie plekken op de wereld. Anne van de Wiel (28) uit Breda was de afgelopen dagen in Zuid-Afrika op trainingskamp en komend weekend doet ze mee aan de World Athletics Relays in Botswana. Niet op haar favoriete 400, maar op de 100 meter. Voor de topsport moet ze diep gaan, heel diep. “Ik sta soms twee keer per week kotsend op de atletiekbaan.”

Anne van de Wiel deed jarenlang aan de meerkamp en pas drie jaar geleden focuste ze zich volledig op de 400 meter en 400 meter horden. Daarvoor combineerde ze beide takken van sport en was ze zowel bij de Olympische Spelen van Tokio in 2021 als Parijs in 2024 reserve bij het estafetteteam 4x400 meter.

Verrassend was dan ook dat ze vorig jaar werd geselecteerd op de afstand 4x100 meter voor de World Athletics Relay, waarbij landen zich kunnen plaatsen voor het WK. Dit jaar zit ze opnieuw in de selectie op de korte sprintafstand. “Een verrassing, aangezien ik me het hele indoorseizoen op de 400 meter heb gericht. Ik ging er vanuit dat ik, als ik werd geselecteerd het voor die afstand was.”

Een echte 100 meter loopster vindt ze zichzelf niet. “Ik heb geen geweldige start, maar dat komt ook omdat ik daar minder vaak op train. Het is een beetje het kip-en-ei verhaal. Bij de estafette is het wisselen heel belangrijk. Daarom snap ik dat er wordt gekeken naar atleten met ervaring in estafetteteams.”

Van de Wiel weet nog niet of ze zich in de toekomst meer gaat richten op de 100 meter. De Bredase ziet vooral kansen op de 400 en 400 meter horden. “Al is het goed om af en toe de 100 en 200 meter te lopen als afwisseling. Voor mijn gevoel kan ik nog stappen maken op de 400 meter. Een voordeel is dat ik bijna nooit geblesseerd ben, alleen soms een paar pijntjes. Dankzij mijn meerkamp-achtergrond ben ik heel belastbaar en veelzijdig.”

Ze heeft een parttime baan, maar verder draait haar leven om atletiek. “Ik kom via het hardlopen op geweldige plekken en op grote toernooien, maar het is natuurlijk niet altijd even leuk. Dan sta ik te trainen in de regen of bij temperaturen onder nul, soms zo pittig dat ik moet kotsen. Ik denk er weleens over na hoe het is om een normaal leven te leiden. Maar ik ben loyaal aan wat ik doe en ik vind atletiek supermooi.”

Een steun en toeverlaat is tweelingzus Myke, die als meerkampster de beste van Nederland is. “We lijken veel op elkaar, al zijn we twee-eiig. Ook onze karakters zijn in de basis vergelijkbaar. Maar dat is ook niet gek als je al zo lang samenwoont. Dat doen we na jaren in Rotterdam nu weer in Breda. Of we het altijd over atletiek hebben? Vaak wel even, maar we hebben veel andere gesprekken hoor.”