In het kasteelklooster Bronckhorst in Velp zijn geen paters en nonnen meer, maar toch is er nog veel bedrijvigheid. Wekelijks werken er zo'n honderd mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Het geloof speelt nog steeds een centrale rol, maar dan vooral in talenten en mogelijkheden. "We kijken vooral naar wat iemand wél kan", zegt evenementencoördinator Ferry van Melis.

In de oude kloostertuin wordt flink geschoffeld, geharkt en gemaaid. Een van de harde werkers is Marco. "We zijn hier onkruid aan het weghalen. Het is heerlijk om buiten bezig te zijn en het is fijn als het er allemaal weer netjes uitziet. Wij vermaken ons wel hier de hele dag." 

Marco is volledig afgekeurd. De druk van een gewone baan werd hem te veel. "Het moet, het moet, het moet. Daar kon ik niet tegen. Ik heb een anderhalf jaar in Huize Padua gezeten, omdat het niet meer ging. Daar heb ik ervoor moeten vechten om weer de oude te worden." 

Na een moeilijke periode, waarin hij ook een poging tot zelfmoord deed, krabbelde hij langzaam op. "Ik dronk veel bier, want er zat me iets dwars. Ik merkte dat er iets moest gebeuren. Mijn gezin heeft mij erdoorheen gesleept. Op een gegeven moment kwam ik bij Carrousel Groen terecht. Inmiddels werk ik hier al tien jaar en heb het hier goed naar mijn zin."

Voor Marco is deze plek meer dan alleen werk. "Hier kan ik het op mijn eigen tempo doen. Dat heeft me wel echt geholpen om mezelf terug in de maatschappij te werken. Als het even niet gaat, loop ik een rondje of rook ik rustig een sigaretje. En daarnaast is het meer dan alleen maar werken. We doen ook gezellig kletsen."

Volgens Ferry van Melis is dat precies waar het om draait bij Carrousel Groen, dat onderdeel is van Brabant Zorg. Mensen doen werk dat bij hen past en waar ze trots op kunnen zijn. "We hebben binnen het klooster verschillende 'bedrijfjes' waar onze mensen werkvoorziening hebben. Van een bakkerij tot groenvoorziening en van horeca tot modeatelier."

"En alles komt uiteindelijk weer samen", zegt hij trots. "Zo worden er bijvoorbeeld pakketten gemaakt voor echtparen die vijftig jaar getrouwd zijn. De een maakt chocolade, de ander pakt het in en bij de houtbewerking wordt een tapasplank gemaakt."

Met trots loopt Ferry dan ook door de eeuwenoude kloostergangen. Hij ziet dat mensen helemaal opbloeien door de werkzaamheden. "Bijvoorbeeld Mark, die is hier het liefst zeven dagen in de week en 24 uur per dag." 

Mark werkt in de kapel, waar het horecagedeelte in gevestigd is. "Ik werk hier heel graag, omdat het erg leuk is", vertelt hij trots. Al vijf jaar werkt Mark in het kasteelklooster. "Maar ik ben geen pater, alsjeblieft niet”, zegt hij lachend. 

"Er komen vanavond mensen eten. Daarvoor ben ik alles aan het klaarmaken", vertelt hij al roerend door de pannen. Uiteraard is proeven een belangrijk onderdeel van zijn dagelijkse werkzaamheden. "Als je iets maakt, moet je het ook proeven. De kok moet weten hoe het smaakt. Als ie niet op smaak is, dan is ie niet lekker. Al moet ik dat niet teveel doen, want dan wordt ik te dik."