Trainingsrit eindigde in drama: 'Soms denk ik dat mijn been er nog aanzit'
Wat voor Sven Pijnenburg (23) uit Raamsdonksveer een leuke trainingsrit had moeten worden, eindigde in een drama. De wielrenner kwam in botsing met een vrachtwagen en uiteindelijk werd zijn linkerbeen geamputeerd. Tegenover WielerFlits blikt hij terug op de dag van het ongeval, wat nog steeds dagelijks door zijn hoofd spookt. “Ik slaap nog slecht, pieker veel en op sommige dagen als je wat minder te doen hebt, ben je er ook veel mee bezig.”
Pijnenburg was net terug van een trainingskamp in Spanje, toen het bij een trainingsrit in de buurt van Raamsdonksveer helemaal misging. De wielrenner van de ploeg JEGG-SKIL-DJR werd aangereden door een vrachtwagen met zand, waarbij het voertuig gedeeltelijk over zijn been reed.
“Het is heel heftig om te bedenken wat voor schade dit soort auto’s kunnen veroorzaken als ze een klein foutje maken. Toen ik daar lag, weet ik nog dat ik dacht dat het nóg veel erger had kunnen zijn”, zegt hij tegen WielerFlits.
De wielrenner brak zijn been op negen plekken en verloor drie liter bloed. Hij werd direct opgenomen op de intensive care, lag zeven weken in het ziekenhuis en onderging zeventien operaties.
Zijn linkerbeen kon niet worden gered. “Die eerste weken zijn er nog zoveel klappen geweest. Eerst zou er alleen een deel onder de knie worden geamputeerd, daarna weer een stuk naar boven, en nog een stuk naar boven. Er heeft veel tegengezeten.”
"Soms denk ik dat mijn been er nog aanzit."
Mentaal was de amputatie een enorme klap. Hij krijgt veel steun van familieleden en vrienden uit de sport en inmiddels ziet hij wat lichtpuntjes. “Qua pijn valt het nu wel mee, alleen in mijn hoofd is het even wennen. Soms denk ik dat mijn been er nog aanzit en dan probeer ik op dat been te steunen, maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Maandag ben ik naar een revalidatiecentrum geweest, waar ze me hebben verteld dat ze verwachten dat ik over vijftien weken weer kan lopen met een prothese.”
De liefde voor wielrennen is niet verdwenen, maar nu voorlopig als toeschouwer. “Wielrennen is de mooiste sport die er is, maar het heeft iets verschrikkelijks gedaan met mijn leven.”
Hij probeert te blijven sporten en mogelijk ligt zijn toekomst bij het parawielrennen, zo zegt hij tegen WielerFlits. “Bizar eigenlijk hoe snel je daar dan alweer een doel van maakt in je hoofd. Met het oog op de toekomst kan dat wel iets voor me zijn. De KNWU mag me altijd bellen, haha.”
