Drie generaties fluiten wedstrijden op schoolvoetbaltoernooi: ‘Heel trots’
“Hup, geef elkaar gauw een hand en doorvoetballen”, zegt Sven Moonen streng tegen twee jongens bij het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi in Waalwijk. Hij is een van de scheidsrechters die jaar in jaar uit zorgt voor een dag vol voetbalplezier. En het bijzondere is dat zijn vader Charles én zoon Liam ook wedstrijden fluiten.
Met een bal onder zijn arm en een fluitje om zijn nek loopt de 12-jarige Liam naar het juiste veld. Het is de eerste keer dat hij zelf scheidsrechter is. “Het mooie is dat ik vroeger zelf ook meegedaan heb aan dit schoolvoetbaltoernooi”, vertelt hij met een grote glimlach op zijn gezicht.
Als de wedstrijden van half elf moeten beginnen, blazen opa, vader en zoon tegelijkertijd op hun fluit. Ze staan ieder op een veld naast elkaar om hun wedstrijd in goede banen te leiden. Vader Sven is degene die ook buiten het schoolvoetbaltoernooi om wedstrijden fluit. “Het is mooi om een wedstrijd in goede banen te leiden en het is leuk om iedereen zo te zien voetballen en genieten.”
“Er kwam een boze man naar me toe, want hij was het er niet mee eens.”
Liam zag zijn opa en vader al vaker fluiten en daarom wilde hij het dit jaar ook zelf eens proberen. Al weet hij na een paar wedstrijden al dat het niet altijd even makkelijk is. “Ik moest net een penalty geven”, lacht hij. “Het was gewoon hands, dus dan moet je hem geven. Er kwam een boze man naar me toe, want hij was het er niet mee eens. Dat vind ik wel lastig.”
Sven snapt dat het soms lastig is, maar kan niet anders dan trots zijn op zijn zoon. “Het is heel bijzonder om hier met drie generaties op het veld te staan. Het is leuk dat mijn kind wil fluiten en dat hij een steentje wil bijdragen aan het toernooi.”
Hij denkt dat het goed is voor Liam om het eens van de andere kant te zien. “Ik denk dat het voor alle kinderen goed zou zijn. Dan krijgen ze meer respect voor de scheidsrechters. Dat is heel belangrijk.”
“Dan zeggen ze dat je eigenlijk toch wel gelijk had.”
Ook de 73-jarige Charles krijgt nog wel eens te maken met boze ouders, maar daar heeft hij wat op verzonnen. “Er worden toch regelmatig dingen naar je geroepen en mensen zijn het lang niet altijd met je eens”, vertelt hij. “Maar als ik dan zeg dat ze het zelf ook mogen doen, komen ze daar vaak wel op terug. Dan zeggen ze dat je eigenlijk toch wel gelijk had.”
De hele dag moeten de scheidsrechters wedstrijden fluiten. Ondanks dat het zijn eerste keer is, ontbreekt het Liam niet aan zelfvertrouwen. Als hem gevraagd wordt wie de beste scheidsrechter is, zegt hij: “Ikke natuurlijk!”