De wonden op Rob's verbrijzelde been vormen nu een kleurrijke draak in Tilburg

"Een ongeluk gebeurt in een paar seconden, maar de impact is voor de rest van je leven." Rob Matthijssen (50) uit Tilburg was in 1994 op zijn brommer onderweg naar huis toen hij aangereden werd door een auto. De uitlaat van zijn brommer kwam dwars door zijn onderbeen. De wonden zijn er nog steeds, maar door zijn tattoo zijn ze minder zichtbaar.

Rob kwam net van vrienden toen het ongeluk op een gelijkwaardige kruising gebeurde. Hij werd vol op zijn linkerzij geraakt en vloog over de auto heen. "Mijn been was volledig verbrijzeld. Bij de eerste operatie heb ik bijna zeven uur onder het mes gelegen", vertelt Rob. "In een klap ben je volwassen."

De eerste jaren na het ongeluk stonden in het teken van revalideren. Dat viel niet mee, want zijn botten groeiden niet goed aan elkaar en schroeven in zijn been raakten los. "De fysio kwam toen zeven dagen per week aan huis. Als ik die niet had gehad, was ik waarschijnlijk nooit meer gaan lopen."

Met veel training lukte het Rob na een jaar of vijf om weer korte afstanden te lopen. Hij kon weer gaan werken. "En dus ging ik fanatiek aan het werk als ICT’er. Ik maakte dagen van tien tot twaalf uur." Uiteindelijk wilde Rob dichter bij huis werken en kwam hij in de taxiwereld terecht.

Na nog wat verschillende banen merkte Rob dat het toch niet goed ging. Hij kwam in een burn-out terecht. "Heel mijn lijf was van slag", vertelt hij. "Naast de verbrijzeling heb ik ook een neurologische stoornis opgelopen, waardoor ik regelmatig spastisch schop met mijn been. Daarnaast heb ik een posttraumatische stressstoornis en chronische migraine."

Een revalidatietraject hielp niet veel en in 2016 kwam Rob thuis te zitten. Hij kreeg last van herbelevingen. "Toen kwam ik bij Trauma Centrum Nederland (TCN) terecht. Ik heb daar twee weken intern gezeten, dat was heel intensief."

Bij TCN kreeg Rob een opdracht om iets creatiefs met kleur te maken. "Ik vind draken leuk om te tekenen, dus dat ging ik doen." De klauw van de draak zette hij op een kistje. "In die kist zit alle shit en die heb ik dankzij TCN redelijk kunnen afsluiten."

Inmiddels voelt Rob zich mentaal en fysiek iets beter. "Korte afstanden doe ik met een kruk en lange afstanden in een volledig op maat gemaakte rolstoel. Ik heb ook een handbike die ik ervoor kan zetten, zodat ik met mijn handen kan fietsen."

De littekens van het ongeluk bleven wel zichtbaar. "Ik heb me er nooit voor geschaamd, maar mensen lopen je wel continu aan te gapen. Dus ik wilde er iets mee", vertelt Rob. Daarom besloot hij drie jaar geleden om een tattoo over zijn verwondingen te laten zetten. "Ik dacht: dat is de perfecte plek voor die draak."

Rob had goede ervaringen met Ad en Lize van Rising Sun Tattoo & Piercing in Roosendaal en klopte daar aan. "Ik liet die tekening van mij zien en Ad schoot in de lach, want ik kan bar slecht tekenen, maar het ging natuurlijk om de symboliek", lacht Rob.

Het been van Rob zit vol littekenweefsel, dus het zetten van een tattoo was een uitdaging. "Vooraf had ik tegen Ad gezegd dat we misschien mijn been moesten vastleggen, zodat ik hem niet voor zijn sodemieter zou schoppen, maar dat wilde Ad niet."

De draak werd in meerdere sessies op het been gezet. Het deed heel veel pijn, maar dat had hij ervoor over. "Ik heb zo’n dertig tot veertig aanvallen gehad tijdens de sessies, maar Ad voelde dat aan en trok telkens zijn hand en gezicht terug. Hij heeft dit met zoveel geduld en respect gedaan."

En hoe pijnlijk de sessies ook waren, Rob is heel blij dat hij dit heeft gedaan. "Ik heb dit resultaat gekregen en daar zal ik de rest van mijn leven dankbaar voor blijven."

Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.