Zijn wandelschoenen staan stil, de herinneringen aan Wout blijven lopen
De wandelschoenen stonden klaar, zoals zo vaak in zijn leven. Maar dit keer zou Wout Tinus ze niet meer aantrekken voor een nieuwe tocht. De geboren Bosschenaar overleed vorig jaar op 87-jarige leeftijd. Zijn dochter Tilly denkt nog elke dag aan de man die negentien keer de Nijmeegse Vierdaagse liep, carnaval ademde en vooral leefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen.
De laatste maanden van zijn leven waren zwaar. Kanker had zijn lichaam aangetast en daar kwam ook nog dementie bij. Toch leek Wout zich niet neer te willen leggen bij wat onvermijdelijk was. Volgens zijn dochter bleef hij vechten, soms tegen beter weten in.
"Het was alsof hij nog niet weg kon", vertelt de 66-jarige Tilly Langenberg-Tinus. "Hij wilde moeder niet alleen laten en zijn kinderen niet loslaten. En ook zijn achterkleinkinderen zien opgroeien."
"Wat onze moeder heeft gedaan, is met geen pen te beschrijven."
Dat gevoel werd voor de familie telkens opnieuw bevestigd. Een paar weken voor zijn overlijden kocht Wout nog een kettinkje met een gouden hartje voor zijn vrouw Corrie. Een verjaardagscadeau waarvan hij bang was dat hij het misschien zelf niet meer zou kunnen geven.
"Als ik daar nu aan terugdenk, breekt mijn hart nog steeds", zegt Tilly. "Alsof hij voelde dat zijn tijd opraakte."
Bijna 68 jaar waren Wout en Corrie samen. Toen hij ziek werd, verzorgde zij haar man thuis, dag en nacht. Ook toen het steeds zwaarder werd en de zorgen toenamen, bleef ze aan zijn zijde.
"Wat onze moeder heeft gedaan, is met geen pen te beschrijven", zegt Tilly. "Wij zijn ongelooflijk trots op haar."
"Hij haalde zijn wandelschoenen van zolder, terwijl hij eigenlijk al bijna niet meer kon lopen."
Voor Wout draaide zijn leven om zijn gezin en familie. Maar er was nog een andere grote liefde: wandelen. Hij liep negentien keer de Nijmeegse Vierdaagse en maakte talloze wandeltochten in binnen- en buitenland. Zijn grote droom was om de Vierdaagse een twintigste keer te lopen.
Maar die droom moest hij loslaten nadat hij ten val was gekomen. Dat deed hem veel verdriet. Zelfs toen hij ernstig ziek was en de dementie steeds meer grip kreeg op zijn leven, bleef de wandeltocht door zijn hoofd spoken. Op een dag haalde hij zelfs zijn wandelschoenen van zolder om ze netjes op te poetsen. "De Vierdaagse in Nijmegen kwam eraan, dacht hij", vertelt Tilly. "Terwijl hij eigenlijk al bijna niet meer kon lopen."
Ook carnaval liep als een rode draad door zijn leven. In Den Bosch was Wout jarenlang actief bij Het Oetelpaleis. Hij hielp mee waar hij kon en genoot ervan om mensen samen te brengen.
Na zijn overlijden liet Tilly een speciaal carnavalsembleem maken met zijn beeltenis erop. Tijdens carnaval dragen verschillende familieleden het embleem op hun jas. "Zo is hij er toch nog een beetje bij", zegt Tilly. "Hij gaat nog altijd met ons mee carnaval vieren."
"We vieren zijn leven met 'Wout Bier'-glazen."
Ook op zijn verjaardag houdt de familie hem dichtbij. "Op 1 juni komt iedereen samen om zijn leven te vieren. Dan wordt geproost uit speciale bierglazen met de naam 'Wout Bier'.
"Dan halen we herinneringen op en vertellen we verhalen over vroeger", zegt Tilly. "Dan voelt het even alsof hij er nog bij is."
Het gemis blijft groot. Maar in de verhalen, de tradities en de herinneringen leeft Wout voort. "Voor ons blijft hij er altijd bij", zegt Tilly zacht. "In ons hart loopt hij nog steeds mee."
