'Eva Frank, 10 jaar' Indrukwekkende herdenking kindertransport Kamp Vught
In Nationaal Monument Kamp Vught werd zondag het beruchte kindertransport van 6 en 7 juni 1943 herdacht, dat dit weekend 83 jaar geleden plaatsvond. Bijna honderden vaak nog jonge kinderen werden door de Nazi's per trein afgevoerd en vergast. “Een gebeurtenis die nog steeds de harten beroerd.”
"Frits Frank: 11 jaar, Eva Frank: 10 jaar, Meijer Frank: 2 jaar" Het zijn slechts drie van de bijna dertienhonderd namen die zachtjes voorgelezen worden door leerlingen van groep 7 van basisschool De Schalm in Vught. Door het zacht opnoemen van de namen lijken de kinderen weer even tot leven te komen.
In groepjes van twee staan de leerlingen tegen de prikkeldraad van het hek dat leidt naar het monument der verloren kinderen op Nationaal Monument Kamp Vught. Op 6 en 7 juni 1943 werden de kinderen tot zestien jaar oud op de trein gezet naar kamp Westerbork om vanuit daar door te reizen naar vernietigingskamp Sobibor.
Hen werd verteld dat ze naar een kinderkamp zouden gaan. Bij aankomst in het Poolse Sobibor op 11 juni werden ze vrijwel gelijk vergast. Slechts 22 kinderen overleefden uiteindelijk de Tweede Wereldoorlog.
Vught was het ergste kamp
De nu 94-jarige Dolf Schaap en zijn broer Otto waren twee van die kinderen die aan de oorlog levend wisten te ontsnappen. Hun vader werkte als arts in Westerbork. Hij kreeg het voor elkaar de broers en hun moeder daar uit de trein te halen. Wat volgde waren twee jaar van waarbij de broers in verschillende concentratiekampen terecht kwamen.
"Vught was het ergste" Vertelt Schaap zondagmiddag tijdens de herdenking. "Ik ben in die tijd in het kamp van kind mens geworden."
Omroep Brabant sprak Dolf Schaap, die in 1932 als Adolf geboren werd eerder over zijn verblijf in kamp Vught en het kindertransport. "Ik denk dat als ik een half jaar later geboren was, ze me de naam Adolf niet hadden gegeven."
De leerlingen van De Schalm doken de afgelopen weken op school in de geschiedenis van de kindertransporten vanuit Kamp Vught en vertellen tijdens de herdenking hartverscheurende verhalen.
Linda (10) vond een dagboekfragment en las het voor. "Ik heb nog wel gedag gezegd. Ik heb haar rode doekje dichtgeknoopt. Daarna vertrok ze met honderden anderen in een veewagen. Ik heb haar nooit meer gezien."
Philip en Marthe mogen namens de school de ceremonie leiden en doen dat met verve. De 10-jarige Philip vond de verhalen die hij hoorde in de voorbereiding op de herdenking 'wel heel heftig'. Het ergste? "Dat ze doodgemaakt worden door iemand die ze niet zo leuk vindt."
Een gezicht geven
Aan het einde van de herdenking bevestigen de leerlingen vlinders in het monument, één voor ieder jaar sinds de kindertransporten van 1943. In de boom naast het monument wapperen linten met foto's van de gedeporteerde kinderen.
Toch ontbreken veruit de meeste foto's. "De namen kennen we, maar we geven de kinderen ook graag een gezicht", zegt Jeroen van den Eijnde directeur van het Nationaal Monument Kamp Vught. Een bewijs dat er nog heel veel verhalen over de 'verloren kinderen' niet verteld zijn.
Het blijft volgens hem belangrijk het kindertransport te herdenken, want ook nu nog zijn miljoenen kinderen het slachtoffer van oorlogen. “Herdenken is nadenken. Dat is precies wat wij hier vanmiddag doen.”
