Ingrid mist haar ouders nog altijd: 'Het verdriet kan me nog overvallen' in Bladel

Ingrid van Breemen uit Bladel was pas 13 toen haar vader Bertus in 1979 op 53-jarige leeftijd overleed. Een mokerslag voor het fijne, blije gezin Van Rooij. Ingrid’s moeder Ida ging er bijna aan onderdoor, maar bleef overeind. Toch overleed ook zij in 1998 veel te jong. Ze was pas 66. Het verdriet kan Ingrid nog steeds overvallen, toch koestert ze vooral de mooie herinneringen aan haar ouders.

Ida en Bertus leerden elkaar kennen via een vriend en eigenlijk was het meteen raak, vertelt Ingrid. “Mijn moeder was op slag verliefd op mijn vader heeft ze wel eens tegen me gezegd. Hij was destijds matroos en zag er goed uit met zijn bruine kop en stoere lijf. Ze kon haar ogen niet van hem afhouden.”

Ze trouwden en kregen vijf kinderen, twee zoons en drie dochters. Ingrid was de jongste. “We waren een groot gezin, zo met z’n zevenen en dat bracht veel gezelligheid met zich mee, met mijn vader als de gangmaker. We waren heel hecht en het ging er vrolijk aan toe bij ons thuis, daar heb ik alleen maar fantastische herinneringen aan.”

Dat had alles te maken met de levensinstelling van Ida en Bertus. “Ze hielden van feestjes en waren heel gastvrij. Er hebben heel wat vrienden en vriendinnen van mij en mijn broers en zussen bij ons gelogeerd. En ze dansten graag, vooral mijn moeder. Als ik thuis kwam uit school stond er altijd wel een muziekje aan en hoorde ik haar meezingen. Dan pakte ze me vast en zei: ‘Kom, even een dansje maken’. En dan dansten we samen door de kamer.”

Bij vader Bertus kon Ingrid als jongste spruit een potje breken, hoewel hij ook wel streng kon zijn, weet Ingrid van haar broers en zussen. “Ik was misschien wel een beetje een papa’s kindje inderdaad. Ik mocht zijn nagels lakken, zijn lippen stiften en zijn haar doen, hij vond het allemaal prima.”

“Mijn vader was helemaal gek van duiven en had ook zijn eigen duivenhok thuis. Hij was sowieso een grote dierenvriend en nam ook altijd allerlei dieren mee naar huis: krielkipjes, schildpadjes en zelfs een bokje. Als kind vind je dat natuurlijk helemaal geweldig.”

Terwijl moeder Ida voor het gezin zorgde, verdiende Bertus de kost in de kolenmijnen en later bij Heineken. Ze hadden het goed en waren simpelweg een fijn, warm en liefdevol gezin. Totdat het noodlot toesloeg.

“Mijn moeder was pas 47 en mijn vader 53 toen er leverkanker bij hem werd ontdekt. Dat zette alles op z’n kop, ook omdat het allemaal zo snel ging. Ik was er niet bij toen hij overleed en heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Daar heb ik tot op de dag van vandaag last van. Ik was op vakantie met mijn neefje toen ik door mijn oudste zus werd gebeld. Hij was er niet meer.”

Ida kon het verlies van haar Bertus niet verwerken en raakte overspannen, er brak een intens verdrietige en ook moeilijke tijd aan vertelt Ingrid. “Mijn middelste zus en haar vriend zorgden thuis voor alles en mijn oudere broer nam mij onder zijn hoede. Ik ben ze nog steeds heel dankbaar voor wat ze toen allemaal hebben gedaan. Maar het is een periode waar ik niet graag aan terugdenk.”

Ida krabbelde op en hoewel ze haar man heel erg bleef missen, genoot ze volop van haar kinderen en kleinkinderen.

“Mijn moeder was een ontzettend lieve, zorgzame, ruimdenkende, bijzondere vrouw. Ze was mijn beste vriendin en we deelden veel met elkaar. En zoals ze voor ons zorgde, deed ze dat ook voor haar tien kleinkinderen. Ze kon haar geluk niet op met die kleintjes. Het verdriet was dan ook groot toen twee van haar kleinkinderen op 19-jarige en 24-jarige leeftijd overleden. Daar was ze helemaal kapot van.’’

In 1998 sloeg het noodlot opnieuw toe. Totaal onverwacht moesten de kinderen Van Rooij ook van Ida afscheid nemen. Een hartstilstand.

Ingrid: “Je zou kunnen zeggen dat verdriet en afscheid moeten nemen ons gezin heeft achtervolgd en misschien is dat ook zo. We hebben het niet makkelijk gehad. Maar ik hou me vast aan alle fijne en mooie herinneringen, de warmte en liefde van mijn ouders. Dat neem ik de rest van mijn leven mee en neemt niemand mij ooit nog af.”