Poef! Arjan jaagt midden in de nacht op ratten: 'Anders komt er een plaag'
Over een donker industrieterrein sluipt ongedierteverdelger Arjan Lentjes met een luchtdrukwapen rond, op zoek naar ratten. Sinds het gebruik van rattenvergif in 2013 aan banden werd gelegd, stappen steeds meer verdelgers over op een wapen. Omroep Brabant ging mee op jacht. "Met reguliere klemmen konden we ze niet vangen."
Grote lantaarnpalen schijnen op betonblokken, gigantische bergen afval, verbogen pallets en grote stalen containers staan in het maanlicht te glimmen op een stortplaats op een bedrijventerrein in Oosterhout. In het holst van de nacht beweegt een donkere schim zich rustig tussen de balen afval door.
Rattenjager
"Met reguliere klemmen konden we ze niet vangen", zegt ongediertebestrijder Arjan Lentjes . Hij loopt over het terrein, voorbij een graafmachine. Een torenhoge berg oud papier doemt voor hem op. "Met een klemmetje vang je wel wat, maar als je de week erna terugkomt, zit die al vol en doet hij niks meer. Dus zijn ze overgestapt op een rattenjager."
Een knaagdier kruipt tussen het vuil vandaan, kijkt haastig om zich heen en blijft onder de beschutting van de nacht staan. Poef! Een zacht schot klinkt uit het geweer. "Bingo! Als het goed is, komt zijn maatje zo zoeken waar hij blijft", grinnikt hij.
Doorvergiftiging
Zeker één keer per maand komt de rattenjager opdraven om de plaag op het industrieterrein de kop in te drukken. Dat is lucratief: op een avond schiet hij wel 40 à 50 ratten. "Dat is wel wat effectiever dan een klemmetje, hè."
Verslaggever Thijs den Ouden ging een avond mee op jacht naar ratten. Je ziet het hier in de derde aflevering van Thijs Draait Mee:
Waarom gebruiken ongedierteverdelgers geen gif?
Sinds 1 januari 2013 is het gebruik van rattengif, om overlastgevende knaagdieren te doden, verboden in Nederland. Het verbod is ingesteld om doorvergiftiging te voorkomen, bijvoorbeeld wanneer een kat of ander dier een vergiftigd kadaver opeet. Ongedierteverdelgers mogen onder strikte voorwaarden in sommige gevallen wel nog vergif gebruiken.
Over het terrein galmt het geluid van een vrachtwagen die in de verte achteruit rijdt: tuut, tuut, tuut. Naast een torenhoge baal afval staat De Wit. Met twee handen grijpt hij een monokijker vast. "Daar ging die heen."
Hij richt het geweer op een grote stapel puin, legt zijn oog tegen het vizier en kruipt met zijn vingers naar de trekker. In het vizier zit een nachtkijker met een smal rood kruis. "Nu is het de kunst om af te wachten en tot ze rustig naar buiten komen. Er zit wel degelijk wat."
Weer klinkt het mechanische geratel van het luchtdrukpistool. Poef! "Ah, mis", slaakt hij zachtjes. Nog eens klinkt een geluid vanuit de loop van het geweer: Poef! "Het zijn geen kleintjes. Je kunt wel zeggen: niet schieten, dat is dieronvriendelijk. Maar anders krijg je een plaag. Je ziet ze nu ook veel lopen in de stad. Daar moet wat aan gedaan worden."
Flinke schade
"We zijn de populatie van de ratten naar beneden aan het halen. Het liefst naar nul, maar dat krijg je niet voor elkaar", vertelt hij kalm. Het terrein wordt geflankeerd door een natuurgebied, waardoor uitroeien onmogelijk is. "Daar blijven ze leven."
De ratten kunnen flinke schade veroorzaken, zo stelt De Wit. "Ze knagen door kabels van de machines hierachter", legt hij uit. "Als ze aan hoogspanningskabels knagen, kan dat zelfs brand veroorzaken."
In tegenstelling tot zijn sprookjesachtige tegenhanger uit Hamelen is De Wit niet bewapend met een onschuldig blokfluitje. Over zijn schouder hangt een standaard met daarop een glanzend zwart luchtdrukgeweer, voorzien van een groot vizier.
Warmtecamera
"Alles wat wit oplicht is warmer dan de rest", legt hij uit. De rattenjager kijkt op zijn iPad, waarop het beeld van een warmtecamera langzaam over de afvalbergen scannen. Zo weet hij in het duister precies waar hij kan lopen. "Daar zijn er twee."