NAC-supporters leggen ziel bloot, kleedkamersessies groot succes in Breda

Op de tribunes van NAC wordt gezongen, geschreeuwd en gevloekt. Tijdens de NAC-kleedkamersessies ging het de afgelopen maanden juist over wat supporters normaal gesproken voor zichzelf houden. Elf supporters praatten zes avonden lang over hun mentale gezondheid. Onder hen was ook initiatiefnemer Demian Polane. "Je zag mensen echt stappen zetten", zegt hij. De pilot bleek zo'n succes dat er na de zomer een nieuwe groep start.

De kleedkamersessies ontstonden op initiatief van de NAC-supporters Demian Polane, Hugo de Graaf en Levien den Boer. Vanuit hun eigen ervaringen met mentale problemen zagen zij de behoefte aan een laagdrempelige plek waar supporters open kunnen praten over wat hen bezighoudt. Samen met NAC Maatschappelijk zetten zij de pilot op.

De bijeenkomsten stonden onder begeleiding van GGZ-ervaringsdeskundige Monique Almekinders. Iedere sessie had een thema, zoals zelfbeeld, stigma, familie of de invloed van mentale gezondheid op het dagelijks leven. Toch lag het programma niet strak vast.

"Vanuit zo'n thema ontstonden de gesprekken eigenlijk vanzelf", vertelt Elvera de Kam van NAC Maatschappelijk. "Wat mij vooral opviel, was hoe snel mensen zich openstelden. Na een paar bijeenkomsten ontstond er echt een hechte groep."

Dat bleef niet bij praten alleen. Deelnemers hielpen elkaar ook buiten de sessies om. Zo ontstond een appgroep waarin mensen elkaar konden steunen als het even minder ging. En zo sprak een deelnemer met een laag zelfbeeld door overgewicht met een groepsgenoot af om samen aan gezondheidsdoelen te werken.

Volgens Demian Polane was NAC precies de verbindende factor waarop gehoopt werd. "De gesprekken begonnen vaak met voetbal. Wat vond je van de wedstrijd? Hoe kijk je naar het seizoen? En van daaruit ging het vanzelf over in de dingen waar mensen echt mee zaten."

Polane deed niet alleen mee als initiatiefnemer, maar ook als deelnemer. Aanvankelijk zag hij zijn rol vooral als organisator, maar gaandeweg werd hij zelf onderdeel van de gesprekken. "Mijn insteek was vooral dat we ons verantwoordelijk voelden voor het project en daarom aanwezig wilden zijn", zegt hij. "Maar je merkt dat je vanzelf wordt meegetrokken in die gesprekken. Dan ga je ook vertellen hoe bepaalde dingen voor jou zijn."

Voor hem was vooral de openheid bijzonder. De meeste deelnemers kenden elkaar vooraf niet, maar toch werden persoonlijke verhalen gedeeld. "Ik vond het echt knap hoeveel mensen durfden te vertellen. Je zag ook dat deelnemers gedurende het traject stappen zetten. Voor sommigen was zo'n avond echt een lichtpuntje in de week."

Welke verhalen precies zijn gedeeld, wil Polane bewust niet vertellen. "Ik snap dat mensen benieuwd zijn naar voorbeelden, maar ik wil niet dat iemand straks iets terugleest en denkt: hé, dat gaat over mij. De verhalen die daar zijn verteld, zijn van de deelnemers zelf."

Alles blijft dus in de kleedkamer, een belangrijke voorwaarde. "Als je iets wilt vertellen, mag dat", vult Elvera de Kam aan. "Maar alleen luisteren is ook goed. Juist doordat het veilig voelde, durfden mensen zich open te stellen."

Toch maakten sommige verhalen indruk. "Er zijn zeker heftige dingen voorbijgekomen", vervolgt ze. "Dan besef je dat achter iemand soms veel meer schuilgaat dan je aan de buitenkant ziet. Tegelijkertijd ontdek je ook dat iedereen wel ergens mee worstelt, groot of klein."

Ze zag tijdens het traject iets bijzonders ontstaan. "Veel deelnemers kwamen binnen met de gedachte: wat kan ik hier voor mezelf uithalen? Maar uiteindelijk zag je dat iedereen niet alleen iets haalde, maar ook iets bracht. Juist die onderlinge steun maakte het bijzonder."

Na de zomer start een nieuwe groep. "We hebben altijd gezegd: als we één persoon kunnen helpen, dan is het al geslaagd", zegt De Kam. "Uiteindelijk zijn het er veel meer geworden."