131 keer Duran Duran: 'Duizenden kilometers gereisd en nu in de achtertuin'
Je hebt fans, je hebt superfans en dan heb je nog Ewa van den Heuvel uit Helmond. Maandag zag ze haar favoriete band Duran Duran voor de 131ste keer optreden. Niet in Londen, Rome of Berlijn, maar gewoon in Tilburg, tijdens Spoorpark Live. "Ik heb kilometers gereisd om ze te kunnen zien, maar nu stonden ze bijna in de achtertuin."
Na 131 shows zou je verwachten dat de verrassing er wel vanaf is. Toch behoort het optreden in Tilburg voor Ewa tot de absolute favorieten. "Deze staat zeker in de top vijf. De visuals waren prachtig, er gebeurde van alles op het podium." Vooral het Tilburgse publiek maakte indruk: "Iedereen zat in dezelfde vibe. Wat een sfeer, en dat gewoon in Brabant!"
"Ik krijg nog steeds helemaal rode wangen als ik ze zie."
De band uit Birmingham met als bekendste nummers Notorious, Ordinary World en James Bond-soundtrack A View to a Kill is een beetje de rode draad door het leven van Ewa. De afgelopen decennia reisde ze er heel Europa voor door. Soms volgde ze de band complete tournees lang. "Als ze zestien shows in Engeland deden, dan reisde ik gewoon mee om ze alle zestien te zien", zegt ze in het radioprogramma Afslag Zuid.
De bandleden, met onder meer leadzanger Simon le Bon en bassist John Taylor, zijn geen onbekenden meer voor Ewa. Ze lacht: "Ze zijn er een beetje aan gewend dat ik er altijd ben, ik hoor denk ik gewoon bij het meubilair." Ze stond al best een aantal keer oog in oog met haar idolen, maar dat went nog niet. "Ik word nog steeds hartstikke rood en verlegen", geeft ze grinnikend toe. "Dat is het magische van fan zijn, die adoratie blijft altijd."
"Ik hing spugend boven een teiltje, een gek moment voor een handtekening."
De liefde voor Duran Duran begon al in de jaren tachtig. Als tiener stond ze tussen duizenden fans in Ahoy. "Toen was het vooral kwijlen bij die knappe artiesten", lacht ze. "Maar hoe ouder je wordt, hoe meer betekenis de muziek krijgt. Je koppelt nummers aan momenten uit je leven, waardoor ze alleen maar waardevoller worden." En hoe groot die adoratie ook, kritiekloos is ze niet: "Er zijn heus ook nummers die ik niets vind."
Dat ze veel heeft meegemaakt, blijkt uit de verhalen die ze vertelt. Zoals die keer in Wembley Stadium: "Vroeger was het vooraan echt duwen en trekken, en op een gegeven moment merkte ik dat ik niet lekker werd. Ze hebben me over het publiek getild en backstage gebracht." Daar hing ze kotsmisselijk boven een teiltje. Precies toen Simon Le Bon langsliep, gaf ze over. "Hij vroeg of ik oké was en ik dacht alleen maar: is dit een gek moment om een handtekening te vragen?"
Ze reist tegenwoordig wat minder fanatiek dan vroeger, maar de concertbezoeken deelt ze wel met dezelfde vrienden als toen ze veertien was. "Misschien is dat nog wel het mooiste van alles. We staan na al die jaren nog steeds samen vooraan." En of de magie na 131 concerten inmiddels is verdwenen? Absoluut niet, zegt Ewa. "Dat moment waarop de eerste tonen klinken, blijft het meest indrukwekkend. En daarna gaan we los. Echt helemaal los."
