Vier jaar na longtransplantatie sleept Marcel (58) drie medailles binnen
Toen jaren geleden bleek dat Marcel van de Wiel (58) uit Mierlo longfibrose had, dacht hij zijn grote passie voor badminton te moeten opgeven. Marcel kreeg steeds minder lucht, was afhankelijk van zuurstof en zag zijn wereld kleiner en kleiner worden. Toch heeft hij nu, vier jaar na een dubbele longtransplantatie, drie medailles op de Europese Transplantatiespelen binnengesleept. "Dat ik dit nog kan, had ik echt nooit gedacht", zegt hij dolgelukkig.
Het begon jaren eerder, met wat kortademigheid. "In het begin leek het mee te vallen", vertelt Marcel. "Maar ieder jaar ging het een stukje slechter. Vijf, tien procent minder longfunctie. En steeds vaker longontstekingen." Uiteindelijk bleek hij longfibrose te hebben. Dat is een ziekte waarbij de longen steeds stugger worden, waardoor zuurstofopname in het bloed bemoeilijkt wordt.
Zijn situatie verslechterde toen hij corona kreeg. "Toen ging het heel hard achteruit", zegt hij. "Van anderhalve liter zuurstof ging ik naar drie liter. Ik kon niks meer spontaan doen. Zelfs een stukje lopen was al te veel en ik liep de hele dag achter de slang met zuurstof aan."
Sinterklaasavond
Het leven werd steeds zwaarder, al raakte hij ook gewend aan de nieuwe realiteit. “Maar op een gegeven moment dacht ik echt: als het zo moet, hoeft het niet meer.” Zijn artsen zagen ook dat het zo niet langer kon en verwezen hem door voor een longtransplantatie. Maar wachten op donorlongen duurde lang. Tot het telefoontje kwam op een avond die hij nooit zal vergeten. “Op Sinterklaasavond zeiden ze dat ik hoog op de lijst stond.”
Niet lang daarna volgde de operatie, in mei 2022. Die slaagde, maar het herstel was intens. "De eerste maanden ben je alleen maar aan het overleven. Je bent afhankelijk van anderen en moet alles weer opbouwen." Toch kwam langzaam de vooruitgang. “Hoe meer ik ging bewegen, hoe meer lucht ik terugkreeg.”
Oude passie terug
Ook zijn oude passie kwam terug: badminton. Marcel zat al dertig jaar bij een vereniging en heeft zich, ondanks zijn slechte gezondheid, nooit uitgeschreven. "Ik had altijd gezegd: ik kom terug,” vertelt hij. “Een jaar na de operatie stond ik weer op de baan." Wat begon met voorzichtig trainen, groeide uit tot iets groters.
Op de European Transplant Games 2026 in Arnhem deed hij vorige week mee zonder hoge verwachtingen. "We dachten: we maken er gewoon een leuke week van." Maar het liep anders. Hij won goud in het heren enkel- en goud in het dubbelspel met zijn teamgenoot Dennis Steenkamp. Hij onderging jaren geleden een levertransplantatie. Als kers op de taart won Marcel een bronzen medaille bij jeu de boules.
"Het was boven verwachting," zegt hij. “Ik werd er echt emotioneel van. Gewoon dankbaar dat dit nog kan." Als onderdeel van Team NL, dat onder de sportkoepel NOC*NSF valt, deed Marcel mee aan de spelen. Het toernooi is bedoeld voor mensen die een orgaantransplantatie hebben ondergaan.
'Eén grote familie'
Zijn vrouw Janine stond langs de kant en zag het allemaal gebeuren. “Ik ben supertrots", zegt ze. “Niet alleen op Marcel, maar op alle sporters daar. Het is één grote familie."
De sfeer maakte diepe indruk op haar. “Zelfs de Duitsers stonden Snollebollekes aan te vragen. ‘Naar rechts, naar links’, dat ging de hele tijd door”, lacht ze. “Iedereen moedigt elkaar aan, het is echt bijzonder om mee te maken."
Voor Marcel is het vooral een bewijs van hoe ver hij is gekomen. Van een man die nauwelijks nog kon ademhalen naar een atleet met drie medailles om zijn nek. “Vier jaar geleden had ik dit nooit durven dromen", zegt hij. "Maar blijkbaar kan er meer dan je denkt."
