Achter een onopvallende deur bij Tilburg University ligt een geheime bunker in Tilburg

Achter een nietszeggende deur op het terrein van Tilburg University schuilt een bijzonder verhaal. Onder een van de gebouwen ligt namelijk een noodzetel. Dat is een schuilkelder voor de regering uit de tijd van de Koude Oorlog. Hoewel de plannen voor het leven onder de grond helemaal tot in de puntjes uitgewerkt waren, werd de deur nooit gebruikt. "Het was een zeer belangrijke plek, want de regering kon van hieruit alles boven de grond regelen", vertelt noodzetelexpert Kees van Leeuwen.

Als je de deur binnenstapt, zie je meteen een ijzeren roostertrap. Beneden wacht een zware, rode, metalen deur. Zodra die met een knal opengaat, kom je uit in de eerste sluisruimte. "Als er buiten radioactieve straling was, moest je douchen voordat je naar binnen mocht", legt Van Leeuwen uit.

Na het douchen moest je je officieel melden. "Dat was bij de wacht. Die wilde je naam weten en daarna moest je je paspoort laten zien. Als je hier niets te zoeken had, kwam je ook zeker niet binnen. "Al was het bestaan van deze plek onbekend voor mensen die hier niet thuishoorden", lacht Van Leeuwen.

Eenmaal binnen beland je in een gang van zo'n meter breed. "Het is een rondgang", legt Van Leeuwen uit. "Aan de hele rechthoekige gang zitten kamers met ieder een eigen functie. Je had wasruimtes, slaapkamers, een kantine en een werkkamer. Die laatste was het belangrijkst, want daar werden alle beslissingen genomen."

Om ervoor te zorgen dat al die mensen elkaar niet in de weg zouden lopen, werd alles tot in de puntjes uitgedacht. "Er zou hier door 60 mensen 24 uur per dag gewerkt worden, in drie ploegen van acht uur. Je werkt acht uur, je slaapt acht uur en dan kun je acht uur rusten en wat eten in de kantine."

Omdat al die mensen op een relatief kleine ruimte zaten, was het belangrijk dat de rust bewaard bleef. "Er was daarom één looprichting, iedereen wist precies waar hij wanneer moest zijn en er werd zo veel mogelijk gecommuniceerd met briefjes. Het zou er dus eigenlijk bijna altijd best stil zijn geweest."

Als Van Leeuwen door de smalle gang in de noodzetel loopt, stopt hij bij een ruimte van nog geen tien vierkante meter. Het zou een slaapkamer zijn geweest. "Hier stond een stapelbed van drie hoog en in totaal zouden hier negen mensen slapen. Drie per keer, terwijl de anderen aan het rusten of werken waren", legt de noodzetelexpert uit.

Geslapen werd er in de noodzetel uiteindelijk niet. Na de val van de Berlijnse Muur in 1989 verdween de noodzaak voor de bunker. "Inmiddels zijn ook alle meubels weggehaald en komt er nooit meer iemand in deze ruimte. Soms worden er nog wel eens politie- of brandweeroefeningen gehouden."

Na een rondje door de noodzetel loopt Van Leeuwen weer richting de uitgang. Bij iedere stap wordt het een stukje warmer, want buiten is het bijna 30 graden. "Je mag er dan opgesloten hebben gezeten, maar nu was het daar beneden wel fijner", lacht hij.