Richie (68) gaf zijn baan op voor een trommel en kreeg er geluk voor terug in Breda

Je hoort hem eerder dan je hem ziet. In een winkelstraat van de Bredase binnenstad klinkt het vertrouwde ritme van Richie Martina (68). Al 22 jaar zit hij daar vrijwel dagelijks met zijn trommel. Voor veel Bredanaars is Richie de Trommelaar dan ook niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Maar achter de muziek schuilt een man die ooit bewust koos voor geluk boven een goedbetaalde baan.

"Heb je even voor mij, maak wat tijd voor me vrij..." Terwijl zijn handen razendsnel over de trommel bewegen, zingt Richie mee met de hit van Frans Bauer. Twee jongens beginnen spontaan te dansen, een ouder echtpaar blijft staan luisteren en weer iemand anders doneert 2 euro aan hem.   

Richie ziet het gebeuren en glimlacht. Juist daarom zit hij hier bijna iedere dag. "Muziek verbindt mensen", zegt hij. "Dat vind ik het mooiste wat er is."

Dat muziek ooit zijn beroep zou worden, had de geboren Curaçaoënaar zelf ook niet gedacht. Bijna een halve eeuw geleden kwam hij naar Breda om te studeren. Hij werd chemisch analist en werkte zo'n tien jaar in verschillende laboratoria. Een vaste baan, een goed salaris en een toekomst die volgens het boekje leek te verlopen.

Tot hij na een opdracht werd vervangen door iemand die goedkoper was. Dat zette hem aan het denken. In plaats van opnieuw op zoek te gaan naar een baan in een laboratorium, besloot hij zijn hart te volgen. "Toen dacht ik: ik ga iets doen dat van mij is."

Die keuze bleek bepalend voor de rest van zijn leven. Richie begon een eigen drum- en muziekschool en verzorgde elke dag zijn eigen concertje in de binnenstad. Ook nu hij gepensioneerd is, is hij vrijwel nog iedere dag met zijn trommel te vinden op één van zijn vaste stekkies in de Bredase binnenstad. "Ik speel elke dag een paar uurtjes", vertelt hij. "Ik kan het niet laten."

Richie hoeft niet lang na te denken over de vraag waarom hij iedere dag weer zijn trommel pakt en naar de binnenstad trekt. In de winkelstraat ziet hij hoe mensen even blijven staan luisteren en van zijn muziek genieten. "Dat oergevoel van trommelen kun je niet beschrijven", zegt hij. "Thuis spelen zou ook kunnen, maar dit heeft ook een soort van nut. Ik probeer het ook elke dag iets beter te doen."

Bovendien houdt het hem scherp en gezond. "Beweging, hè. Die spieren van mij zijn altijd in beweging door muziek te maken. Ik heb dan ook geen buikje nee, haha. Griep en zo, dat ken ik niet."

Dat hij daar ook nog een aardig zakcentje mee verdient, is mooi meegenomen. Op een goede dag levert een uur spelen hem 40 tot 50 euro op. Zit het tegen, dan blijft het soms steken op ongeveer 15 euro. Meestal blijft hij twee tot drie uur zitten. Toch is geld nooit zijn belangrijkste drijfveer geweest. Hij noemt zichzelf zonder aarzelen "rijk van de muziek".

Na 22 jaar is Richie uitgegroeid tot een van de bekendste gezichten van de Bredase binnenstad. Zelf blijft hij er nuchter onder, want hij zit er immers bijna iedere dag. "Dan is het onvermijdelijk dat mensen je kennen."

Hoe lang hij nog doorgaat? Ook daar hoeft Richie niet lang over na te denken. "Zolang ik leef en gezond ben, is er geen reden om te stoppen."

En met zijn karakteristieke en sympathieke glimlach zet hij alweer een volgend nummer in. Ditmaal een rap van The Sugarhill Gang. "Everybody go Hotel, motel, whatcha gonna do today?"