Vriendinnen blijken na 30 jaar zussen: 'Ik wist niet wat ik ermee moest' in Gemert

Als tiener per toeval bevriend raken met iemand die jaren later je bloedeigen zus blijkt te zijn. Het lijkt een filmscript, maar niet voor Meena Geltink (43) uit Gemert en Minal Tijssen (44) uit Made. "Ik was helemaal in shock", vertelt Meena.

Eerst terug naar meer dan veertig jaar geleden. Meena en Minal komen als baby, ieder apart, vanuit India naar Nederland ter adoptie. Meena komt terecht in Wilp, bij Deventer, en Minal gaat naar Made. Ze weten niet van elkaars bestaan.

Als Meena een jaar of twaalf is, gaat ze met haar ouders op vakantie naar Oostenrijk. Op een vroege ochtend loopt ze over de camping, op weg naar het toiletgebouw. "Minal", roept een jongen naar haar. "Ik ben Minal niet, ik ben Meena", antwoordt ze. Meena denkt er verder niet meer over na. Tijdens de vakantie raakt ze bevriend met de jongen, die uit Made komt. Een hechte vriendschap volgt.

Datzelfde jaar gaat ze naar een Wereldkinderen-weekend van het adoptiebureau. Een grote groep kinderen komt bij elkaar voor een leuke tijd. "Jullie moeten elkaar even zien, jullie lijken wel heel erg op elkaar", zegt iemand. Meena staat ineens naast Minal. En inderdaad: dezelfde neus en dezelfde lach. Al ziet Meena ook duidelijk verschillen. "Ik vond Minal een beetje rebels en ik was het plattelandsmeisje."

Als Minal zegt dat ze uit Made komt, klinkt die woonplaats Meena bekend in de oren. "Ik ken ook iemand uit Made", zegt ze, waarna ze de naam van haar vakantievriend noemt. Minal reageert verbluft: "Maar hij was mijn beste schoolvriend van de basisschool."

Het kwartje valt. Nu weet Meena waarom ze op vakantie verkeerd werd aangesproken. Wat een toeval. De twee meiden worden vriendinnen, komen bij elkaar over de vloer, vieren samen carnaval en schrijven brieven naar elkaar waarin ze elkaar 'sis' noemen. Maar dat ze ook echt zussen zijn, weten ze dan nog niet.

Het contact verwatert wanneer ze ongeveer negentien jaar zijn. Niet gek, achteraf gezien. Twee verschillende pubers die niet bij elkaar in de buurt wonen. En dat in een tijd zonder sociale media.

Voor het laatst spreken ze elkaar via e-mail wanneer Minal op haar 28e zwanger is. Op dat moment woont ze al twee jaar in Frankrijk, waarheen ze met haar Franse man is geëmigreerd. Meena gaat rond diezelfde periode ook haar liefde achterna en verhuist naar Gemert.

Minal maakt in 2025 een reis naar India en wordt nieuwsgierig naar haar roots. "Ik dacht steeds: misschien loopt daar wel mijn zus, mijn oom of mijn biologische moeder", vertelt Minal. "Na die reis wilde ik meer weten."

Dus liet ze in april haar DNA vastleggen. En het was het raak: er was een match. Het profiel van haar jeugdvriendin Meena verscheen op haar scherm. Minal was in shock. "Ik wist niet wat ik ermee moest doen." Ze besloot haar jeugdvriendin een bericht te sturen via Facebook.

Meena zat met haar man op de bank wanneer ze de bijzondere boodschap kreeg. "Ik zei: oh my god, oh my god", blikt Meena terug. "Ik zat met mijn handen voor mijn gezicht. Ik was helemaal in shock en heb wel een kwartier voor me uit zitten staren."

Een dag later videobelden ze met elkaar en zagen ze elkaar voor het eerst in jaren weer terug. "Ik vond het heel spannend, maar tegelijkertijd heel rustgevend. Ik kon haar eindelijk weer zien", zegt Minal. "We lachten de hele tijd. En bepaalde dingen deden we hetzelfde. Daar lagen we dubbel om."

Alles valt op zijn plek. Naast dezelfde lach blijken de twee zussen ook dezelfde interesses te hebben. Zo houden ze van sporten, zingen en dansen. Ze hebben allebei zelfs op hoog niveau geturnd.

De zussen kunnen nu al niet meer zonder elkaar en hebben dagelijks contact. Appen, bellen, videobellen. In augustus zien ze elkaar weer in levenden lijve. Dan komt Minal vanuit Bretagne naar Brabant. Voor Meena voelt het alsof hun wegen nooit zijn gescheiden.

"We praten niet alleen over koetjes en kalfjes, maar ook over dingen waar we tegenaan lopen", zegt ze. Dan rest nog de vraag: hebben ze tijdens hun vriendschap nooit gedacht dat ze zussen zouden kunnen zijn? Dat blijkt zeker wel het geval.

Minal legt uit: "Je denkt er verder niet over na dat het echt zou kunnen zijn. We kwamen wel allebei uit Mumbai, maar ieder uit een ander tehuis. Dan leg je die link al niet meer." Voor Meena geldt hetzelfde. "Het spookte destijds zeker door mijn hoofd. Maar als jonge puber zei je niet: 'Mam, ik wil een DNA-test.' Tegenwoordig gaat dat wel makkelijker."

De Gemertse denkt dat ze het destijds wel hebben gevoeld. "We hebben achteraf gezien altijd een bepaalde connectie gehad die niet te omschrijven was."