Natuurbegraafplaats populair: 'Vertrouw je lichaam toe aan de natuur' in Esbeek

Een jaar geleden moest Wim Schipper (87) afscheid nemen van zijn vrouw. Voor haar overlijden ging het echtpaar op zoek naar haar laatste rustplaats. Na een zoektocht kwamen ze uit bij natuurbegraafplaats De Utrecht in Esbeek. Een keuze die de laatste tijd steeds vaker wordt gemaakt, merkt oprichter Joyce Sengers op. "De natuur is voor iedereen heel toegankelijk en het is iets heel universeels."

Op het eerste gezicht lijkt het niet op een begraafplaats. Op het ruim 27 hectare grote terrein zijn een heide, een broekbos, een berkenbos, een loofbos en een schaduwbos te vinden. Pas wanneer je op de details let, zie je boomstammen met namen erop. De nieuwe graven vallen net iets meer op dan de graven die er al langer liggen. Die zijn inmiddels volledig één geworden met de natuur.

Dat is precies wat Wim en zijn vrouw uit Berkel-Enschot zo konden waarderen. "Je komt weer in de natuur terecht en niet op een gewone begraafplaats. Toen we hier voor het eerst waren, vonden we het zo mooi dat we hier allebei een plek hebben gereserveerd", vertelt hij aan Omroep Tilburg. Een jaar geleden moest hij afscheid nemen van zijn vrouw.

Voorheen stond Landgoed De Utrecht vol met dennenbomen die werden gekapt voor houtproductie. Later kwam het landgoed in handen van een verzekeringsmaatschappij. Samen met stichting EEN&AL werd vervolgens op een gedeelte van het landgoed een natuurbegraafplaats ontwikkeld.

Het idee om die te beginnen ontstond bij Joyce Sengers tijdens een reis naar Engeland. "Daar was natuurbegraven al heel actueel. Toen ik thuiskwam, ben ik me erin gaan verdiepen. Uiteindelijk heeft het tien jaar geduurd voordat ik deze plek had gevonden en kon ontwikkelen", vertelt ze.

Rijdend over het groene terrein in een elektrische terreinwagen legt Sengers uit dat er veel moest gebeuren voordat hier mensen begraven konden worden. "Het was eerst een ecologische woestijn. Er waren hoogteverschillen en plekken die heel droog of juist erg nat waren. Zo zijn er vele dennenbomen gekapt en duizenden loofbomen."

Inmiddels zijn er ook waterpartijen aangelegd, zijn op vochtige plekken bomen geplant die goed gedijen in natte grond en is een heideterrein aangelegd. Daarnaast lopen er sinds kort vijf schapen rond die het landschap op een natuurlijke manier onderhouden. "Op die manier maak je zo'n landschap eigenlijk leefbaar voor de mens en het is goed voor de biodiversiteit."

Inmiddels liggen er zo'n 600 mensen begraven. Waar Sengers in het begin nog moest uitleggen wat natuurbegraven inhoudt, kennen mensen de term inmiddels goed.

"De natuur en het graf worden voorgoed met rust gelaten. Je vertrouwt je lichaam echt toe aan de natuur. Daarnaast kennen wij eeuwigdurende grafrust. In 2075 stoppen wij met begraven. Vanaf dat moment krijgt de natuur volledig de ruimte en blijft het gebied beheerd als natuur. De menselijke resten blijven voor altijd onderdeel van die natuur."

Na een bezoek aan het graf van zijn vrouw loopt Wim op zijn gemak terug naar het ontvangstpaviljoen, waar hij samen met vrijwilligers nog een kop koffie drinkt. "Het is mooi dat als je hier begraven wordt, je hier voor altijd blijft. Het is hier rustiger en je bent midden in de natuur. Ja, dat is mooi", concludeert hij.