De bijzondere wereld van de 85-jarige Theo Gerrits: 'Vol verrassingen' in Grave

Wie door de poort van Theo Gerrits loopt, belandt in een andere wereld. Tussen de kunstwerken, oude meubels, bewegende figuren en verrassende objecten lijkt achter elke hoek een nieuw verhaal te schuilen. Het is lastig uit te leggen wat de 85-jarige inwoner van Grave precies doet. "Mijn vrouw vraagt het me ook af en toe. Ik kan dat niet vertellen. Je moet het gewoon zien en ervaren."

Vol trots staat Theo bij de poort van zijn monumentale pand in het hartje van de stad. "Het is een enorm huis. We hebben het een halve eeuw geleden gekocht, bijna voor niets. Grote panden waren in die tijd niet te slijten. Ik had niet veel geld, maar toch lukte het me om het te kopen. Ik ben er heel erg blij mee. Het is een schitterend pand."

Het is ook maar goed ook dat hij zoveel ruimte heeft, want op iedere centimeter staat wel iets. Dat blijkt wel als hij de tuin laat zien. "Welkom in de Theotrale Takketuin', vertelt hij terwijl hij naar een enorm kunstwerk wijst. Het is een metershoog mensachtig figuur gemaakt van hout en een klimop. "Het is de Oermens. Hij moet wel naar de kapper, want je ziet zijn ogen niet meer."

Al snel vervolgt Theo zijn rondleiding. "Het is een pad vol met verrassingen. Je weet niet wat je tegenkomt. Het zijn allemaal gekke dingen", zegt hij terwijl hij ondertussen een ufo met daarin een ruimtewezen laat zien. Daaronder heeft hij sinds kort een bewegend kunstwerk gecreëerd over de geschiedenis van Grave. "Het is een complete film", zegt hij trots.

Met behulp van touwtjes brengt Theo het verhaal tot leven. "Er gaat van alles op en neer in het kunstwerk", vertelt hij onder een camouflagenet met op zijn hoofd een helm. "Ik ga daaronder liggen zodat niemand mij ziet. Dan trek ik aan touwtjes en dan gebeuren de gekste dingen. Het is een soort attractie."

Het liefst is de excentriekeling de hele dag in zijn tuin aan het werk bij de fantasievolle creaties. "Ik denk dat het mijn grootste roeping is om het kind in de mens terug te laten komen. Ik wilde dat zelf ook altijd het liefst ervaren, maar dat kon niet altijd. Ik moest verdomme geld verdienen."

Jarenlang zat Theo in de meubelbranche. "Maar ik wilde uitdaging. Toen heb ik het pand in Grave gekocht. Ik restaureerde en verhandelde meubels. Al snel kwam daar ook theater bij, dat heeft me altijd geboeid. Ik deed optredens in de tuin en gaf er rondleidingen. Ik had echt succes. Als de mensen genoten hadden, dan had ik een mooie dag."

Ondertussen laat Theo de tuin achter zich en loopt hij naar de zolder van het huis. Daar heeft hij een eigen museum gecreëerd vol met kunstwerken en andere schatten. "Het is een museum van de restanten van mijn leven. Ik maak zelf uit wat er staat. Achter alles wat je hier ziet, zit een emotie of verhaal. Als er geen gevoel bij komt, dan gaat het eruit."

Voor de ondernemer was geld verdienen nooit de belangrijkste drijfveer. "Hoe meer ik verdiende, hoe meer ik mijn eigen gang ging. Nu zit ik hier met een bak vol met spullen, maar daardoor ben ik zo ontzettend gelukkig. Het is mijn eigen wereldje. Het is heerlijk om tegen van alles aan te kijken. Wat heb je aan geld?"

Dat hij nog steeds in goede gezondheid kan genieten van zijn zelfgebouwde paradijs heeft volgens hem te maken met één belangrijke levensles. "Altijd weer opnieuw beginnen. Niet in negativiteit  blijven hangen. Er is geen beter medicijn dan doen wat je leuk vindt. Ik denk dat daar heel veel in zit."