Ad zag als enige de Hercules neerstorten: 'Ik kan het met niemand delen' in Eindhoven

Ad Raaijmakers (67) is de enige ooggetuige van een van de grootste vliegrampen van Nederland: de Herculesramp op Vliegbasis Eindhoven. Bij deze ramp vielen 34 doden. Voor zover bekend heeft niemand anders de crash van het vliegtuig gezien. Dat maakt het eenzaam en emotioneel voor Ad want hij kan het met niemand delen. “Er is een leven voor en een leven na de Herculesramp”, zegt hij er zelf over.

Vlak voor de crash was Ad aan het werk. Hij ruimde het gras op dat hij eerder had gemaaid. Er zouden die maandag geen vliegtuigen meer landen, dus hij kon dicht bij de landingsbaan komen. Onverwachts kwam er een militair transportvliegtuig aan.   

“Ik hoorde het geluid van de Hercules en ik dacht: hoe kan dat nou?” Op de landingsbaan had Ad al honderden vogels zien zitten. “Het waren er zeker vijfhonderd. Ik heb er nooit zoveel bij elkaar gezien. Normaal als wij hier in de buurt van het vliegveld bezig zijn, rijdt er een vogelman rond en die zorgt dat die vogels wegblijven. Die was er niet. Logisch, want er zou niks meer vliegen.”

Het vliegtuig landde en Ad keek toe. “De Hercules vloog dwars door die vogels heen. Er was één grote zee van veren en bloed. Hij gaf weer vol gas, maar die twee linker motoren deden het niet meer.” Voor de ogen van Ad stortte het vliegtuig neer.

Direct na de crash dachten de hulpdiensten dat zich vier bemanningsleden in het neergestorte Hercules-vliegtuig bevonden. Pas later bleek dat er nog eens 37 leden van het Fanfarekorps Koninklijke Landmacht aan boord waren. Hierdoor kwam de reddingsoperatie voor een deel van de slachtoffers veel te laat op gang.

 “Dan kijk je in het vliegtuig en dan zie je die mensen liggen. Ik vergelijk het met lappenpoppen die in een hoek zijn neergegooid. Ze lagen met armen en benen door elkaar. De brandweer was bezig de slachtoffers uit het toestel te halen en op een brancard te leggen.”

Ad werd onverwachts in deze ramp gezogen. Hij was niet opgeleid tot hulpverlener, maar hij was wel gewend om aan te pakken. Hij hielp met het dragen van brancards met slachtoffers. “Die mensen kwamen buiten, die zuchtten een keer flink. Ze kregen schuim op hun mond en dan was het gewoon over.” Ad krijgt het even te moeilijk als hij erover vertelt. Hij herpakt zich en zegt: “Dat beeld blijft een beetje hangen.”

Ad hielp mee om de overledenen op een rij te leggen. “Al die overledenen lagen daar met een laken over zich heen. Ze moesten op een rij gelegd worden zodat ze geteld konden worden.”

De hulpverleners van de brandweer, politie en ambulance werden bij elkaar geroepen. Ad bleef alleen achter, bij de overledenen. “Ik hoorde nergens bij. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet niet hoe lang ik daar gestaan heb."

De crash en de uren die volgden hebben zijn leven getekend. Hij is de enige ooggetuige en dat maakt het extra moeilijk. “Ik kan het niet delen en dat is het grote probleem. Heb je ook gezien dat er rook van die banden kwam? Dat het vliegtuig door die vogels vloog? Dat heb ik gezien en niemand anders." 

Jarenlang sprak Ad amper over de verschrikkelijke dingen die hij gezien heeft. Vorig jaar deelde hij zijn verhaal tijdens de jaarlijkse herdenking. Een trauma- expert die in het publiek zat, sprak hem naderhand aan.

Ad droeg al 29 jaar deze zware last op zijn schouders. Dit jaar ging hij zes dagen voor therapie naar Trauma Centrum Nederland. "In één keer zijn een heleboel dingen duidelijk. Het is net alsof je met een som bezig bent en de goede formule niet hebt. Je kunt het niet opgelost krijgen. Nu heb ik wel de goede formule en weet ik wel hoe het in elkaar zit. Dan kan ik er beter mee omgaan.”

Hier lees je alle verhalen over de Herculesramp.