In de trein terug van de Vierdaagse: 'Voor de finish ging ik even dood' in Oss

Na dertig, veertig of zelfs vijftig kilometer gelopen te hebben zit er voor veel wandelaars weer een dag op van de Vierdaagse. Van de 47.000 aanmeldingen komen er 7.408 uit Brabant. Op het station van Nijmegen stappen dan ook veel Brabanders weer in de trein terug naar huis. Moe, trots en met veel mooie verhalen. 

Het is een drukte van jewelste op het station van Nijmegen. Feestvierders stromen de stad in, terwijl veel lopers en toeschouwers juist vertrekken na een dag van de Nijmeegse Vierdaagse.

Op het perron staan Hannie en Willy uit Berghem te wachten op de trein terug naar Brabant. De dames hebben allebei weer ruim dertig kilometer gelopen. "Het gaat prima", vult Hannie aan. "Altijd zijn er pijntjes, maar die horen erbij. Je moet gewoon doorlopen op je eigen tempo en ondertussen luisteren naar de muziek en sfeer langs de kant."

Niet veel later komt de trein aan. Tientallen lopers, de een makkelijker dan de ander, stappen in. Zo ook de 12-jarige Teun uit Den Bosch. "Ik loop voor de eerste keer mee. Mijn moeder deed vorig jaar mee en toen wist ik dat ik dit jaar ook mee wilde doen. Het is echt heel leuk. Er staan heel veel mensen aan de kant die je aanmoedigen en succes wensen."

Iedere dag loopt hij dertig kilometer. "Dat is een eindje, zeker weten. Maar ik blijf gewoon doorzetten. Ik probeer niet aan de blaren te denken. Net tijdens het lopen deden ze pijn, maar nu ik in de trein zit niet meer. En het is belangrijk om tijdens het lopen veel plezier te maken, dan komt het wel goed."

"Plezier, dat is zeker het allerbelangrijkste", klinkt iets verderop van ervaren lopers. Een van hen is Maria van Nistelrooij uit Nuland. Zij heeft bewust gekozen om met de trein te reizen. "Met de auto, duurt te lang en daarbij hebben we gedronken. Het mag gevierd worden dat je weer dertig kilometer hebt gelopen."

Dit jaar loopt ze voor de eenentwintigste keer mee. "Het is weer helemaal geweldig. We hebben het weer heel gezellig gehad. Na afloop hebben we op de Wedren, een plein waar veel lopers verzamelen, gezellig gedanst. Pijntjes, die zijn er niet. We hebben ook goed getraind. Dat is wel belangrijk. Als je achter de geraniums gaat zitten, dan lukt het niet."

Ondertussen heeft de trein de provinciegrenzen gepasseerd en zijn ook Wilma van Herpen en Jacqueline Geurts weer bijna thuis in Oss. "Het was best zwaar vandaag. Het venijn zit in de staart", zegt een van de dames. "Als je dan over de finish komt, dan gaat mijn hart weer bloeien. Daarvoor ging ik even dood."

De dames zien er prachtig uit. Beiden hebben ze een groene jurk aan met daarop prachtig geborduurde gladiolen. "Ik heb dit zelf genaaid", zegt Wilma trots. Uren heeft ze eraan gewerkt. Op de achterkant van de jurkjes staat de woordgrap GladiOss. "Een speciale gladiolengroet uit Oss", lachen ze. 

Op de valreep, net voordat de trein arriveert, zitten er bij de uitgang twee dames die er nog opvallend fris uitzien. "Wij hebben de lopers aangemoedigd", vertelt Monique uit Oirschot lachend. Ze is samen met haar schoondochter Mayke op pad. "Wij hebben ook gelopen, maar naar de tribune. Dat was ook leuk."

De dames hebben het zichtbaar naar hun zin gehad. "We komen voor niemand en hebben gewoon iedereen hard aangemoedigd. Het is één groot feest. Het is heel leuk om iedereen te zien. De ene helemaal verkleed, de ander komt strompelend over de finish", vertelt Mayke. Niet veel later stopt de trein en vervolgen de lopers en supporters hun weg naar huis om zich klaar te maken voor een nieuwe dag. 

Hier lees je alle verhalen over de Nijmeegse Vierdaagse.