Annelies weet na 37 jaar nog steeds niet wie haar zusje Wies Hensen doodde
Terwijl Budel zich langzaam verheugt op de jaarlijkse kermis, blijft Annelies Hensen al 37 jaar met één vraag zitten: waarom moest haar zusje dood? De 32-jarige Wies Hensen wordt in 1989 in een sloot bij Dommelen gevonden. Verstikt en naakt. Alleen haar witte sportsokken heeft ze nog aan. De kermismoord is een cold case geworden, tot groot verdriet van Annelies.
"Voor ons als familie is het verschrikkelijk", snikt Annelies Hensen (72). "Dat je na al die tijd nog steeds niks hoort. Het blijft continu bij je hangen: wat is er gebeurd? Hoe kan dat?"
Het zijn vragen waar de grote zus ooit nog antwoord op hoopt te krijgen. Want hoe Wies precies in die sloot terechtkwam en wie dat op z’n geweten heeft, blijft een raadsel: "In godsnaam, laat iemand praten."
Terug naar die beruchte avond: dinsdag 29 augustus 1989. Wies is dan 32 jaar, werkt als poetsvrouw bij de paters in Weert, is vrijgezel en houdt van feesten. Naast Annelies heeft ze nog een tweelingzus, Vera.
Voor haar neefjes en nichtjes is ze hun favoriete oppastante. "De kinderen waren haar alles", vertelt Annelies. "Overdag was ze gewoon tante Wies, maar ’s avonds als ze uitging dan transformeerde ze in iemand anders. Dan deed ze sieraden om, werd ze ruig en deed ze een leren jas aan. Zo kenden veel mensen haar uit Budel. Sommigen vonden haar raar."
Zo liep Wies dus ook rond op de kermis. In die bekende leren bodywarmer, met stoere cowboylaarzen en doodskopringen om haar vingers. Maar wat een gezellige stapavond moest worden, eindigt in een drama. Annelies en haar familie horen dat Wies in Dommelen 'gevonden' is. "Ik dacht eerst: gevonden? Ze is op stap geweest, dus waarschijnlijk gewoon zat."
"Onze moeder is uit huis geplaatst. Ze at niet meer en kon het niet uit haar hoofd zetten."
Totdat duidelijk wordt dat het om een vreselijke ontdekking gaat. De volgende keer dat Annelies haar zusje ziet is op het politiebureau in Eindhoven, om haar te identificeren. "Dat is iets.. dat vergeet je nooit", zegt Annelies, terwijl ze de tranen van haar wangen wrijft. "Je hele wereld stort in en je denkt: dat kan niet. Maar je ziet het: het is zo."
De begrafenis was 'afschuwelijk', herinnert ze zich. Maar de pijn voor de familie Hensen wordt daarna alleen maar erger: "Het was een ramp. Ik kan bijna niet vertellen hoe erg dat is voor een gezin. Onze moeder is uit huis geplaatst. Ze at niet meer en kon het niet uit haar hoofd zetten."
De vragen en dorpsroddels rondom Wies haar dood stapelen zich op. Het wordt een eindeloze zoektocht naar antwoorden, mogelijke scenario’s en verdachten. Jaren verstrijken. Bij de politie druppelen af en toe tips binnen, maar nog nooit zat daar de gouden tussen. "Er zijn diverse momenten geweest dat je wat hoort, maar je tast in het duister. Wanneer weten we weer iets?"
"Ik weet gewoon dat er in Budel mensen zijn die meer weten, maar niets durven te zeggen."
Alle hoop is gevestigd op de DNA-sporen die op het lichaam en de gevonden kledingstukken rondom Wies werden gevonden. Want waar dat eerst nog niks opleverde, kan het Nederlands Forensisch Instituut door nieuwe technieken er nu een volledig daderprofiel mee samenstellen.
Samen met haar zoon Stephan en een team van vrijwillige amateurdetectives speurt Annelies verder: "Ik weet gewoon dat er in Budel mensen zijn die meer weten, maar niets durven te zeggen. En wat is straf? Daar gaat het helemaal niet om. Voor ons gaat het er om dat de waarheid boven tafel komt."
Hoe werd Wies precies gevonden? Welke aanwijzingen voor haar dood zijn er? En hoe gaat de zoektocht verder? Je ziet het in de Misdaad Uitgelegd, waarin ook neef Stephan Hensen en vrijwillige amateurdetective Joop Donkers hun verhalen delen:
