92-jarige Blanche liep de hele Vierdaagse: 'Misschien ben ik Superwoman'
Op haar 85ste liep ze haar eerste Vierdaagse, zeven jaar later is ze met haar 92 jaar de oudste vrouwelijke deelnemer. Een dag na haar nieuwste wandelprestatie krijgt Blanche uit Roosendaal bezoek van Omroep Brabant, met een bos gladiolen en een voetenbadje. Dat laatste wijst ze vriendelijk af: "Is niet nodig hoor, ik heb een sterke huid."
Haar gootsteen staat er vol mee: gladiolen in alle kleuren die ze onderweg naar de finish kreeg. Die van Omroep Brabant zet ze erbij. "Ik moet nu toch maar eens een paar grote vazen van zolder halen", lacht Blanche.
Maar dat is iets voor later. Als ze terugloopt naar haar stoel in de tuin, waar zat voordat Omroep Brabant kwam, passeert ze een kast met misschien wel twintig paar wandelschoenen. "Die zijn allemaal van mij. Ik heb alleen maar wandelschoenen", vertelt ze. "Daar staan mijn favoriete schoenen, schoenen die toch een beetje tegenvielen en hele oude schoenen. Maar ik heb ruimte genoeg en ik vond het leuk staan."
"Misschien ben ik wel Superwoman."
Na het showen van haar schoenencollectie ploft ze eindelijk weer neer in haar stoel in de tuin. Want hoewel ze het voetenbadje afsloeg, wil ze vandaag wel even bijkomen. Waaraan ze dat merkt? "Ik ben niet zo fit. Ik zou nu niet 25 kilometer willen lopen", lacht ze. "Maar vroeger deed ik dat weleens, hoor."
Blanche wordt binnenkort 93 jaar. Hoewel ze dan een jaartje ouder wordt, merkt ze nog niet echt dat het wandelen heel veel moeilijk wordt. Ze voelt zich nooit stijfjes en heeft ook geen zere voeten. "Misschien ben ik wel Superwoman", vertelt ze. "Maar ik merk wel dat de 30 kilometer lopen vroeger iets makkelijker ging dan nu, dat wel." Ondertussen heeft ze haar kruisje erbij gepakt, die ze kreeg voor het halen van de finish. "Dit is nu mijn zesde kruisje."
"Als je een beetje ouder bent, maak je niet zoveel meer mee. Dan vind ik dit toch best een feestje."
"Ik heb de nijmeegse vierdaagse zelf helemaal uitgelopen", vertelt Blanche over haar tocht. "Maar er waren wel twee dames die ging aan allebei de kanten van mij lopen. Die zien dan toch dat je wat oud bent, hè, of de oudste haha", vertelt ze. "Ik vind het wel grappig dat iedereen het daar steeds over heeft." Tijdens het wandelen werd ze ook even aangehouden door het Rode Kruis. Die gaven haar wat zout en zoet tabletten. "Ze vonden dat ik een beetje scheef liep. Maar daar heb ik niks van gemerkt."
Ook kijkt Blanche met een glimlach terug op de hulp die ze onderweg naar huis kreeg. Normaal reist ze met de trein heen en terug, maar dit keer regelde een vrouw die ze onderweg ontmoette een taxi naar station Roosendaal. "Dat was heel lief", vertelt ze.
"Ik heb gewoon een sterke huid, denk ik."
Wat maakt dat ze elk jaar weer meedoet? Voor haar is het antwoord simpel. "Ik vind het toch heel erg gezellig. Het is iets heel aparts. Ik woon hier alleen. Als je een beetje ouder bent, maak je niet zoveel meer mee. Dan vind ik dit toch best een feestje", vertelt ze. Opgeven komt niet in haar woordenboek voor. "Ik ben wel een echte doordouwer", zegt ze lachend. "En al dat applaus onderweg, dat maakt het natuurlijk een stuk makkelijker."
Een groot geheim achter haar wandelprestaties heeft ze niet. "Echt geen idee", lacht ze. "Ik doe niks bijzonders voor mijn voeten. Ik heb gewoon een sterke huid, denk ik." Voor iedereen die nog wil beginnen met wandelen heeft ze wel een belangrijk advies. "In ieder geval geen alcohol onderweg, dat vind ik heel belangrijk. Dat werkt anders alleen maar tegen. En goed water drinken."
