'Niemand heeft zoveel als ik': het koopvaardijmuseum van Jan uit Tilburg
"Als ik hier tussen die koopvaardijspullen sta, voelt het weer even alsof ik twintig ben", zegt de inmiddels 82-jarige Jan Verhoeven uit Tilburg. Door de jaren heen heeft hij drie slaapkamers in zijn huis omgebouwd tot museum met kapiteinspakken, origineel zilverwerk en zelfs een stuurwiel. En het bijzondere is dat het niet veel had gescheeld of Jan was helemaal nooit zeevaarder geworden.
Terwijl Jan tussen de herinneringen zit, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. Hij denkt terug aan zijn eerste aanraking met de zeevaart: "De broer van mijn vader was zeevaarder en hij vertelde allerlei mooie verhalen."
De zee opgaan leek Jan ook wel wat, maar hij was pas zestien. "Ik ging naar Rotterdam om daar een monsterboekje te halen, dat is een identiteitsdocument voor zeevaarders. Maar toen ik daar aankwam bleek ik te jong en moest ik officieel toestemming hebben van de Tilburgse burgemeester. Ik betaalde één gulden voor een zegel en mocht toch de zee op."
Serie 'Mijn eigen museum' op Brabant+
Soms gaat een verzameling verder dan kistje met postzegels. In de serie Mijn eigen museum leren we achttien mensen kennen die hun collectie tentoonstellen in een eigen museum. Van de shirts van legendarische voetballers tot aan reptielen. De serie is gratis en zonder account te bekijken op streamingdienst Brabant+.
Tussen 1961 en 1967 maakte Jan allerlei vaarten. "Onder andere naar Buenos Aires, São Paulo en Montevideo. Daarmee verdiende ik ruim 400 gulden per maand, maar een groot deel daarvan moest naar mijn ouders."
Door de jaren heen vonden Jan en zijn kameraden manieren om toch een zakcentje over te houden. "We voeren via de Canarische Eilanden en kochten daar sigaretten in. Die konden we in Buenos Aires voor het tienvoudige doorverkopen", lacht hij.
“Ik werd verliefd tijdens mijn verlofdagen in Tilburg.”
De Tilburger had op zee de tijd van zijn leven, maar toch stopt hij na zes jaar. "Ik werd verliefd tijdens mijn verlofdagen in Tilburg. Na een tijdje kregen we verkering en probeerde ik nog wat kortere vaarten, maar ik stopte voor haar."
Toen Jan met het gezin in Vlissingen was, zag hij een koperen patrijspoort hangen in een restaurant. "Dat is een scheepsraam. Ik ben wat gaan rondvragen en niet veel later had ik zelf twee van die dingen op de kop getikt. Daar is de ellende begonnen."
“Dit is een hele speciale plek voor mij.”
Jan komt tussen zijn collectie helemaal tot rust. "Dan pak ik een boek en lees ik een stukje en kijk ik wat foto's. Soms ga ik zilver zitten poetsen, net als vroeger. Dan zit ik soms wel twee uur boven. Dit is een hele speciale plek voor mij."
En niet alleen voor Jan is het speciaal. Soms komen er andere mensen kijken, die vroeger op zee hebben gevaren. "Onlangs kwam er een zeevaarder langs om mijn collectie te bekijken. Toen hij boven kwam, riep hij: 'Jezus, dit is niet normaal. Iedereen die gevaren heeft, heeft wel wat spullen thuis, maar dit is uniek. Niemand heeft zoveel als ik'", zegt Jan trots.
Brabant zit vol kleurrijke figuren. Mensen die de dingen net even anders doen en daar ook trots op zijn. In onze zomerserie Paradijsvogels zoeken we ze op.
