NAC zit in het bloed: ouders en kinderen beleven droomtrip naar Engeland in Breda

De negentig minuten voetbal waren zaterdag eigenlijk bijzaak. De reis van Breda naar Engeland draaide voor veel NAC-supporters vooral om iets anders: samen herinneringen maken. Onder de negenhonderd meegereisde fans zaten talloze ouders met hun zoon of dochter, vastbesloten om de geel-zwarte clubliefde door te geven. Een dag die veel meer was dan alleen een oefenwedstrijd (1-0 verlies) van NAC tegen Bolton Wanderers.

Voor Chris (50) is NAC veel meer dan een voetbalclub. "Negentig procent van mijn huidige vrienden heb ik via NAC leren kennen. De saamhorigheid is zoveel groter dan alleen die negentig minuten." Die liefde gaf hij door aan zijn dochter Renée (13), die vanaf haar achtste meegaat naar het stadion en inmiddels bijna geen thuiswedstrijd mist. Bolton is haar eerste buitenlandse NAC-trip. "De dingen die je als kind met je ouders doet, vergeet je nooit meer", zegt Chris. "Ik hoop dat zij later hetzelfde gevoel heeft." Renée geniet vooral van de enorme geel-zwarte invasie. "Met zo'n grote groep supporters een Engelse stad overnemen, dat is gewoon heel gaaf."

Voor Sil (17) uit Dorst was het zijn eerste buitenlandse NAC-reis én zijn eerste avondje stappen met zijn vader Melle (55). "Hij was eindelijk oud genoeg voor een biertje", grapt Melle. "Ik haakte vroeg af, maar hij lag pas om half vijf in bed." Achter de humor schuilt een serieuze boodschap. "Het stokje moet worden doorgegeven. De jonge gasten moeten straks de sfeer maken." Sil weet wie thuis het fanatiekst is. "Qua schreeuwen naar de scheidsrechter wint mijn vader met afstand." Voor Melle draait zo'n weekend om samen voetbal kijken, een biertje drinken en "de volgende generatie besmetten met het NAC-virus."

Bij Hennie (53) en Sarina (19) gaat de clubliefde letterlijk onder de huid. Moeder en dochter hebben allebei een NAC-tatoeage. "Het zit echt in ons bloed", zegt Sarina. Dat begon al bij Hennies vader, die vroeger vlaggen en petten verkocht bij het oude stadion aan de Beatrixstraat. De reis naar Engeland is voor moeder en dochter een droom die uitkomt. Ze bezochten Manchester United en Liverpool. "Die prijzenkasten zijn indrukwekkend", lacht Sarina. "Zoiets ben je als NAC-supporter niet gewend." Maar het Rat Verlegh Stadion blijft volgens haar het mooiste. Hennie kijkt trots om zich heen in Bolton. "Duizend NAC-supporters bij elkaar... dat is misschien nog mooier dan de wedstrijd zelf."

De beslissing viel pas op donderdag, maar Louis en dochter Sjors uit Breda  stapten toch nog in de auto richting Engeland. "Dit zijn momenten die je als NAC-supporter niet wilt missen. Ik heb haar nooit gepusht. Het ging vanzelf. Je maakt Sjors nu eenmaal blijer met een NAC-shirt dan met iets anders." Sjors voelt zich helemaal thuis tussen de honderden supporters. "Al die NAC'ers bij elkaar, dat is echt geweldig." 

Bij Peter uit Zundert begon de liefde voor NAC ruim vijftig jaar geleden. Die werd zo groot dat hij zelfs zijn zoon vernoemde naar oud-spits Bob Latchford. Vader en zoon maken inmiddels ieder jaar samen een buitenlandse voetbaltrip, maar hun grootste wens is een bekerfinale met NAC." Peter leerde zijn zoon ook de keerzijde van het supporter zijn. "Bij NAC leer je verliezen. Daardoor voelen de hoogtepunten juist mooier." Bob geniet daarom extra van de trip: "Het is gewoon mooi dat je dezelfde passie met je vader deelt."

Frank (56) is zichtbaar geëmotioneerd als hij samen met zijn zoon Viggo (20) en bonuszoon Daan (10) tussen de honderden NAC-supporters in Bolton staat. De trots is zo groot dat de tranen hem even in de ogen schieten. "Ik vind dit zó mooi. NAC is heel belangrijk in ons leven. Dat mijn kinderen supporter van een andere club zouden zijn? Dat bestaat gewoon niet."

Viggo weet nu al dat hij die clubliefde ook gaat doorgeven. "Als ik later kinderen heb, zijn ze ook voor NAC." Daan denkt nog niet zo ver vooruit: "Ik vind het gewoon heel gaaf dat we hier zijn." Daarmee is de volgende generatie geel-zwart alvast verzekerd.