Achter de wolken scheen voor opa Bart altijd de zon: 'Mis alles aan hem'
‘Achter de wolken schijnt de zon’. Die les leerde Marga van Doremalen (56) uit Tilburg van haar opa Bart de Kok. Ondanks de heftige dingen die hij in zijn leven meemaakte, bleef hij altijd positief. In 2008 overleed hij op 86-jarige leeftijd en ze mist hem nog elke dag. “Als er een gouden troon in de hemel is, dan heeft hij die verdiend”, zegt Marga.
Bart kwam oorspronkelijk uit Udenhout en settelde zich later in Tilburg-Noord. Hij was een man die graag mensen om zich heen had. “Daar genoot hij heel erg van”, weet Marga nog goed. Thuis was ook de plek waar hij het liefste was, samen met zijn vrouw en familie.
Zo zat de woonkamer op zaterdagen vol met familie die langskwam bij opa De Kok om te kletsen en koffie te drinken, soms met een pilsje erbij. “Mijn oom, tantes, nichtjes, neefjes, net wie er kwam. Vaak een man of tien. Daar genoot hij echt van, alles kon.”
De grootste angst van mijn opa was om alle kinderen te overleven.
Bart maakte veel mee in zijn leven, vertelt Marga. Hij had vijf kinderen, van wie hij er vier vroegtijdig moest afgeven. Twee van zijn kinderen overleden als baby. Toen Marga zelf drie jaar oud was, kwam haar moeder op 24-jarige leeftijd om het leven door elektrocutie. “Dat was een stom ongeluk. Een heleboel huizen in de woonwijk niet waren geaard, door een fout van de woningbouwvereniging”, vertelt Marga.
Er bleven twee zoons over. Een van hen was vrachtwagenchauffeur, hij overleed door een tragisch ongeluk. “De grootste angst van mijn opa was om alle kinderen te overleven”, zegt Marga. Ze vult aan: “Dat is gelukkig niet gebeurd. Afgelopen september is zijn andere zoon op 73-jarige leeftijd overleden.”
Een leven vol met tegenslagen, zo kijkt Marga naar het leven van haar opa. “Gelukkig heb ik jou nog”, zei hij dan tegen zijn kleindochter. Zijn glas was altijd half vol. En dat vindt ze zo inspirerend aan hem. “Achter de wolken schijnt altijd weer de zon. Wat er ook gebeurt: er komt altijd weer lucht.”
Marga weet nog goed hoe ze als tienjarige op woensdagmiddag op haar oranje fietsje naar zijn huis ging. “Het was altijd gezellig, altijd vrolijkheid. Dan praatte hij volop”, vertelt ze. “Het voelde als een soort van thuiskomen.”
Ze had een speciale band met haar opa. Niet voor niks heeft ze een portret van hem op haar schouder getatoeëerd. “Ik denk dat ik speciaal voor hem was, omdat ik de dochter van zijn dochter ben”, zegt ze. “Hij was de meest belangrijke man in mijn leven.”
Dan kwam ik aanlopen en dan zag ik zijn glimlach.
Hij was recht voor zijn raap en geliefd in zijn omgeving. Wat hem ook kenmerkt: het was een gulle man die het lastig vond om cadeautjes aan te nemen, bijvoorbeeld de verse paling die Marga weleens uit Spakenburg voor hem meenam.
De laatste jaren van zijn leven ging Bart naar verzorgingshuis De Heikant in Tilburg-Noord. Met zijn vaste groepje bewoners zat hij graag in de kantine, soms met een glaasje jenever erbij. “Dan kwam ik op een zaterdag aanlopen en dan zag ik zijn glimlach”, blikt Marga terug. “Wij kwamen vaak met de familie. Dan zag je iets van trots bij hem. Zo van: ze komen voor mij.”
Op een gegeven moment ging het steeds slechter met Bart. Op 8 juni 2008 overleed hij op 86-jarige leeftijd in het verzorgingshuis. Marga kijkt sindsdien nog elke dag naar zijn foto die in haar huiskamer hangt. “Ik mis alles aan hem.”
Wil jij een eerbetoon brengen?
Wil jij een eerbetoon brengen aan een dierbare en je herinneringen delen? Heb jij misschien wel een verhaal dat anderen kan raken, troosten of inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en vertel ons over de persoon die jij voor altijd in jouw hart draagt.
Lees hier alle artikelen in de serie Voor altijd in ons hart.
