Jos verlangde zijn leven lang naar liefde, maar vond die nooit
Jos Gijsbers uit Helmond wilde eigenlijk maar één ding: iemand die van hem hield. Hij werkte hard, stond altijd klaar voor anderen en genoot intens van de kleine dingen in het leven. Maar de liefde waarop hij zo hoopte, bleef uit. In 2010 overleed hij op 40-jarige leeftijd aan kanker. Zestien jaar later denkt zijn zus Anita Scheepers-Gijsbers (67) nog iedere dag aan hem. "Een stukje van mezelf is met hem meegegaan."
'Ons Jos' groeide op in een gezin met zeven kinderen. Hij was de jongste en het lievelingetje van zijn moeder. Met zijn zus Anita had hij een bijzondere band. "Hij zei altijd: 'Bij jou kan ik gewoon mezelf zijn. Of ik nou werk heb of niet, of het goed met me gaat of niet.'"
Van buiten leek Jos een vrolijke, behulpzame man. Hij werkte hard als hij een baan had en was op ieder familiefeest aanwezig. "Als je hem nodig had, was hij er. Altijd."
"Al die meisjes waar hij verliefd op werd, werden niet verliefd op hem."
Toch worstelde hij al van jongs af aan met zichzelf. Jos was klein, tenger en schaamde zich voor zijn lichaam. Naar het zwembad ging hij nauwelijks en een korte broek droeg hij liever niet. Terwijl leeftijdsgenoten verkering kregen en een gezin stichtten, bleef hij achter met het gevoel dat hij niet goed genoeg was.
"Al die meisjes waarop hij verliefd werd, werden niet verliefd op hem", vertelt Anita (68). "Dat brak hem iedere keer weer."
Toch gaf hij niet snel op. Hij kocht bloemen, deed zijn uiterste best en hoopte telkens opnieuw dat iemand hem zou zien staan. Toen ook dat steeds opnieuw op niets uitliep, legde hij zich er langzaam bij neer. "Op een gegeven moment zei hij: 'Ik blijf wel alleen.'"
In plaats daarvan zocht hij geluk in andere dingen. Hij maakte busreisjes met ouderen, wandelde graag in de natuur en kon zich verheugen op de kleinste momenten. Had hij in augustus zin in kerst, dan zette hij zonder aarzelen de kerstboom op. "Dan kwamen we binnen en riep hij: 'Ho ho ho!' Dat vond hij gewoon gezellig."
Een van zijn mooiste herinneringen beleefde hij tijdens een concert van Helmut Lotti. Anita nam hem mee naar Eindhoven. Toen zij riep dat daar de grootste fan van de Belgische zanger zat, liep Lotti een paar treden omhoog, keek Jos aan en zwaaide naar hem. "Zijn glimlach was van oor tot oor. Dat was voor hem de dag van zijn leven."
"Ik hoop dat hij nu wel de liefde heeft gevonden."
In maart 2010 veranderde alles. Jos kreeg steeds vaker hoofdpijn. Onderzoek wees uit dat hij een kwaadaardige tumor had, diep in zijn hoofd. Bestralingen en behandelingen mochten niet meer baten. De ziekte verspreidde zich snel.
Zijn laatste dagen bracht hij door in een hospice en Anita haalde hun dementerende moeder naar hem toe. Hoewel Jos al in coma lag, werd hij nog één keer wakker toen zij zijn hand vasthield. "Maar jongen toch...", zei onze moeder. "Hoi mam, het is niet anders", zei Jos en overleed niet veel later met een grimas op zijn gezicht.
Voor Anita blijft dat moment onlosmakelijk verbonden met haar broer. "Hij was zo één met onze moeder. Dat zij erbij was toen hij stierf, geeft me ergens rust."
Maar het gemis is na al die jaren niet verdwenen. "Een stukje van mezelf is met hem mee naar de hemel meegegaan", zegt ze terwijl haar stem breekt. "Hij had een bijzonder plekje in mijn hart. Ik hoop dat hij nu wel de liefde heeft gevonden. Op welke manier dan ook."
Wil jij een eerbetoon brengen?
Wil jij een eerbetoon brengen aan een dierbare en je herinneringen delen? Heb jij misschien wel een verhaal dat anderen kan raken, troosten of inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en vertel ons over de persoon die jij voor altijd in jouw hart draagt.
Lees hier alle artikelen in de serie Voor altijd in ons hart.
