De wagen is kapot, maar het feest gaat gewoon door op de 24-Uurs Solexrace
Als carnaval en motorcross een liefdesbaby zouden krijgen, kom je uit bij het 24-Uurs Solexrace Festival in Heeswijk-Dinther. Vier dagen lang klinken daar ronkende motoren, gekke toeters, vloeit het bier rijkelijk en wordt er volop gefeest. Slowlex is een team dat al jarenlang meedoet en Omroep Brabant-verslaggever Nynke Cuperus mocht een ritje maken in hun surf-mobiel.
Wat ik kan verwachten? Dat weet teamlid Jan-Pieter Habraken, die in een vrolijke Hawaii-blouse komt aanlopen, wel. “Veel gezelligheid. En gewoon lekker een beetje crossen op de baan”, zegt hij met een lach terwijl we het terrein op lopen.
De gekste wagens vliegen om de oren en alles zit onder de modder. Kinderen rennen er tussendoor, tieners paraderen in net iets te hippe kleding voor de hoeveelheid modder op het terrein en hun ouders zitten te pilzen onder een partytent.
De wagen van team Slowlex is niet te missen. Het gevaarte komt al aangerold: een gigantische geknutselde man in hawaii-kleding op een surfplank. “Dit is ‘m dan”, zegt hij.
Er passen zes mensen in de wagen. “Hier zit de bestuurder en daar zit iemand die het confettikanon bedient”, legt Jan-Pieter uit terwijl hij met z’n vinger een plek aanwijst. En het confettikanon? "Die persoon heeft een heel belangrijke taak", zegt hij. Er prijkt voor de gelegenheid zelfs een foto van de verslaggever op een van de stoeltjes.
Racen met een biertje
Al snel komt de rest van het team ook aanlopen. Een van de mannen vertelt dat de biertjes er altijd goed in gaan bij team Slowlex. “Dan gaan we ontspannen de baan in. En dat is heel belangrijk”, zegt hij op een serieuze toon.
Maar wie denkt dat het hier alleen om bierdrinken gaat, heeft het mis. Er lijkt wel degelijk iets van strategie achter het gehele tafereel te zitten: “Minder angst dan vorig jaar en steviger bouwen, zodat het niet kapot kan”, is het mantra. Al vraagt een aantal andere teamgenoten zich af, of dat dit jaar wel echt is gelukt.
Er volgt een uitvoerige uitleg en dan is het tijd om de wagen in te klimmen. Ook een gekke helm kan daarbij niet ontbreken, het helmpje lijkt ergens op een tros frietjes. De heren tillen nog een lading biertjes in de wagen en er wordt een blaastest afgenomen, de bestuurder moet nuchter blijven.
Nog voordat het startschot klinkt, blijkt het been van de metershoge surfer al los te zitten. Met elke hobbel en kuil begint het levensgrote been meer te bewegen. Het lot ligt in handen van Jan-Pieter, die zich de hele rit vastklampt aan de pop. Het publiek zwaait ondertussen enthousiast als we voorbijkomen.
Modder wint het van de wagen
De wagen gaat ook nog even door de waterbak, want waarom ook niet. Maar het einde wordt niet gehaald. De diepe laag modder wint het uiteindelijk van de wagen. “Effe wat man eruit voor minder gewicht”, roept iemand hard.
Vier teamgenoten springen uit de wagen en de verslaggever zelf ontkomt niet aan een modderbad. Al snel komt een trekker om de wagen weer in beweging te krijgen en volgen de laatste meters tot de finish. De toeter klinkt nog eens en het confettikanon gaat gaf. Zonder al te veel schade halen ze het einde.
"Da's gene lassen he”, zegt een teamgenoot lachend als hij naar de voet van de kapotte pop kijkt, waar de staalconstructie van is afgebroken.
Ook de vierwielaandrijving bleek niet aan te staan tijdens de tocht door de woeste waterbak. De mannen treuren er niet om, zij vinden het bouwen eigenlijk nog mooier dan het crossen. “Even maken en dan kunnen we zondag weer verder”, zo klinkt het vastberaden.
