Michiel kon ziekte niet accepteren: 'Ik had ons een mooier afscheid gegund'
Het leven lachte Michiel Eikenaar uit Tilburg toe. Hij was als frontman van de bands Nihill en Dodecahedron een grote naam in de wereld van black metal. En op de middelbare school in Etten-Leur waar hij lesgaf, was hij geliefd. Bovenal was hij een familieman en de trotse vader van twee kleine meisjes: tot hij de diagnose lymfeklierkanker kreeg.
Op het podium zag hij er indrukwekkend uit. Een grote, brede man met een zwarte baard, zijn lijf vol tatoeages. "Als hij in de buurt speelde, ging ik altijd kijken", vertelt zijn partner Femme van den Berg (41) liefdevol. "Het is niet helemaal mijn muzieksmaak, maar de show eromheen vond ik heel tof."
Maar Michiel had ook een hele andere kant. "Hij leefde in twee werelden. Want hij was ook leraar kunstzinnige vorming en vond het geweldig om met pubers te werken. Hij kon daar zo lief over praten: dat contrast vond ik heel leuk."
"Onze jongste dochter Kaatje was net geboren, toen bleek dat hij kanker had."
Alles lijkt mee te zitten voor Michiel en Femme. Tot het noodlot in 2017 toeslaat. "We hadden net samen een huis gekocht. Onze dochter Mies was drie en onze jongste dochter Kaatje was net geboren. Toen bleek dat hij kanker had."
Michiel voelt zich dan al een tijdje niet goed. Hij is moe en gestrest. In eerste instantie denkt de huisarts dat hij overspannen is. Maar uit een longtest blijkt dat hij bijna geen longinhoud heeft. "Michiel is toen voor een scan naar het ziekenhuis gegaan. Terwijl hij naar huis reed, werd ik al gebeld dat hij onmiddellijk terug moest komen", blikt Femme terug.
Uit extra onderzoeken blijkt dat Michiel lymfeklierkanker heeft. "Dat hadden we echt niet zien aankomen. Er bleek een gigantische tumor in zijn borst te zitten. Ze vertelden ons dat het een agressieve vorm was, maar wel goed te behandelen."
Michiel krijgt chemotherapie en de eerste tijd lijkt dat aan te slaan. "Het was heel heftig, maar hij onderging het knap. Hij klaagde of zeurde niet. De tumor slonk en Michiel voelde zich ook weer wat beter."
Maar de uitslag in de periode die daarop volgt, doet hun wereld instorten. "We dachten dat we te horen zouden krijgen dat Michiel schoon was. We hadden zelfs al een vakantie geboekt om er even met z'n vieren tussenuit te gaan. Maar toen bleek dat de kanker helemaal was uitgezaaid. Dat was een hele grote schok."
"Er was geen ruimte meer voor ons, voor zijn gezin."
Er volgen bestralingen en een stamceltransplantatie. Maar Michiel wordt niet meer beter. "Hij vond het heel moeilijk om te accepteren dat hij zo ziek was. Hij was daar heel kwaad over en kon er niet mee omgaan dat er geen uitzicht meer was. Voor de buitenwereld probeerde hij zich nog wel op te peppen, maar thuis hebben we het echt zwaar gehad: er was geen ruimte meer voor ons, voor zijn gezin. Hij had alleen ruimte voor woede en onrecht."
Het was voor Femme een hele moeilijke tijd. "Je hoort vaak verhalen dat mensen naar elkaar toegroeien als er wat heftigs gebeurt. Maar dat gebeurde bij ons niet."
Net voor Michiel in april 2019 overlijdt, begint in Tilburg Roadburn, een festival waar Michiel graag kwam. "Hij heeft daar een aantal keer opgetreden met zijn bands en kwam daar ook als bezoeker. Mensen van de organisatie hebben nog geprobeerd hem daarheen te krijgen, desnoods met een bed op het podium. Maar toen ging het al veel te slecht. Het festival begon op donderdag en die nacht is hij overleden."
"Er is niet maar één goede manier om met ziekte en afscheid om te gaan."
Femme heeft nu een boek geschreven over de periode dat Michiel ziek was en over het moeizame afscheid. "Ik herkende mij niet in verhalen van anderen, want zij hadden vaak een heel mooi afscheid gehad. Daar was ik een beetje jaloers op, want wij hadden dat niet. Michiel wilde tijdens zijn laatste dagen geen afscheid nemen of iets voor de kinderen achterlaten."
Zondag wordt haar boek Dag voor dag voor dag gepresenteerd. Femme hoopt dat het mensen helpt die hetzelfde meemaken. "Ik had ons een mooier einde gegund. Maar tegelijkertijd heeft onze liefde ook voor twee supermooie meisjes gezorgd en ben ik heel blij dat Michiel hun vader is."
Femme: "Er is niet maar één goede manier om met ziekte en afscheid om te gaan. Iedereen moet het op zijn eigen manier doen."