Cees blaast voormalig verzorgingshuis nieuw leven in: 'Heel hard nodig'
Annie Nieuwlands en Paula Cols wonen al ruim tien jaar in de aanleunwoningen bij verzorgingshuis Den Herdgang. Toen verzorgingshuis Den Herdgang vorig jaar stopte als zorglocatie, leken ook alle voorzieningen voor de bewoners van de aanleunwoningen te verdwijnen. Maar dankzij Cees Smulders en een enthousiaste groep vrijwilligers kwijnen de bewoners niet weg en kunnen ze er nog altijd terecht voor een hapje, drankje of praatje.
Terwijl Annie en Paula aan een kom verse aspergesoep zitten, blikken ze terug op een roerig jaar. "Alles wat je gewend bent, valt weg", vertelt Annie. Paula vult haar tafelgenoot aan: "Het was hier altijd een stuk drukker met alle mensen die in het verzorgingshuis woonden. Je valt echt in een gat."
Nog geen dag nadat het verzorgingshuis zijn deuren sloot, sprong Cees in dat gat. Hij vindt het belangrijk dat Tilburgers er voor elkaar zijn. "Tilburg kent een sterk familiegevoel. Daar moeten we gebruik van maken." Om dit op poten te zetten, kreeg hij subsidie van de gemeente.
"Met dat geld zorg ik dat het eten nog goedkoper wordt."
Een jaar na de sluiting kun je in Herberg den Herdgang, zoals het tegenwoordig heet, voor van alles terecht. Cees loopt door de verlaten gangen van de ene naar de andere ruimte. "Hier kunnen mensen op afspraak terecht voor een knipbeurt", vertelt hij. Op de deur ernaast prijkt het bordje 'atelier'. "Dat verhuur ik aan een kunstenaar en met dat geld zorg ik ervoor dat het eten nog goedkoper wordt." Op dit moment betaal je er 12,50 euro voor een driegangendiner.
Ook de prikpost is behouden, voor zo'n 16 uur per week. Maar om die ruimte de rest van de tijd niet onbenut te laten, zitten er ook twee tattoo-artiesten. "Zo blijft het ook dan een soort prikpost", stelt Cees met een knipoog.
Ook voor een appartementengebouw op het terrein, dat momenteel wordt gerenoveerd, heeft Cees plannen "Daar komen ouderen en jongeren te wonen en die zijn hier ook welkom. Ik zou van de onderste verdieping graag een soort motel maken, waar mantelzorgers van de ouderen kunnen overnachten. Zo kunnen ze er zijn voor hun familieleden die het nodig hebben."
"Als ik er een keer niet ben, bellen ze mij op."
Voor nu blijft het bij koken, prikken en knippen, en daar zijn Annie en Paula al hartstikke blij mee. "We komen hier dagelijks voor een bakje koffie. Daar beginnen we mee, maar daarna gaan we aan een wijntje. Dat is toch heerlijk", vindt Annie.
Het sociale aspect is voor de dames van groot belang. "Als ik er een keer niet ben, bellen ze mij op", vertelt Paula. "Zo houden we elkaar in de gaten."
De bewoners van de aanleunwoningen zijn blij met alles wat Cees ze te bieden heeft. "We hebben hem heel hard nodig", lachen ze, terwijl hij door alle complimenten wat ongemakkelijk wegkijkt. "Als er niets te doen zou zijn, zouden we hier niet kunnen wonen. We hebben het echt nodig."
