Els maakt mandjes voor overleden baby’s: 'Mooi om iets liefs te doen’
Els Pisters uit Veldhoven maakt mandjes en omslagdoeken voor baby’s die te vroeg zijn geboren en zijn overleden in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. De ouders krijgen ze mee in een heel verdrietige tijd.
“Ik heb altijd gedacht: ik ga vrijwilligerswerk doen in het Ronald McDonald Huis. Maar dan moet je ook poetsen en fysiek kon ik dat niet meer. En toen kwam dit op mijn pad.”
In 2015 kon Els door lichamelijke klachten niet meer werken. Op een dag belde haar dochter. Een schoonzusje was bevallen van een kindje dat niet voldragen was, en het kindje kreeg alleen maar lappen. Zo kwam Els op het idee om mandjes te maken voor anderen. “Ik naai nogal graag”, vertelt ze aan 1Kempen.
Al zes jaar
Els maakt nu al zes jaar mandjes en omslagdoeken voor baby’s die na twintig tot dertig weken zwangerschap worden geboren en overlijden. De eerste jaren gebruikte ze vooral restjes stof die ze kreeg. Door donaties van Ronde Tafel 166 Veldhoven, een club die zich inzet voor de gemeenschap, kon ze meer stof kopen, en in grotere hoeveelheden.
Aan één mandje werkt Els een paar uur. Ze bekleedt het mandje, legt er een matrasje in en maakt er een omslagdoek bij die erbij past. Heeft ze een aantal mandjes en omslagdoeken klaar, dan brengt ze die naar het ziekenhuis. Daar krijgen ouders van een overleden baby er een.
Verdrietige fase
“Deze mensen zitten in een heel verdrietige fase”, zegt Els. “Om daar dan iets liefs voor te kunnen doen, dat vind ik mooi.”
Hoeveel tijd ze eraan besteedt, verschilt per week. “Wat fijn is, is dat ik het werk kan doseren. Ik kan er een hele week mee bezig zijn. Maar er zijn ook dagen dat het fysiek niet gaat.”
Els kiest er bewust voor om geen contact te hebben met de ouders van de overleden baby’s. “Ondanks dat je iets leuks komt brengen, denk ik niet dat ouders erop zitten te wachten dat er een vreemde aan hun bed verschijnt. Ik wil ook niet steeds geconfronteerd worden met een verdrietige situatie.”
Bijzonder telefoontje
Toch kreeg ze afgelopen week een bijzonder telefoontje. Een vrouw die vorig jaar haar kindje verloor en een mandje van Els had gekregen, belde haar. “Als je dan iemand aan de telefoon hebt die zegt dat het veel voor hen heeft betekend, is dat toch heel mooi om te horen.”
Ze vindt het fijn om dat te horen, maar het hoeft niet steeds. “Mensen moeten zich niet verplicht voelen om altijd een donatie te doen. Dat gebeurt vaak als ze weten wie het is. Maar dat hoeft niet”, zegt ze. “Daar doe ik het niet voor. Ik vind het gewoon mooi om te doen en ik weet dat ze er blij mee zijn.”
