Voetstappen en een gillende vrouw: Brabantse spokenjagers zoeken het uit in Brabant

Voetstappen op de gang, een deur die vanzelf opengaat, stemmen van de bovenverdieping: spokenjagers Maria, Cindy en Kay kijken nergens van op. Regelmatig gaan zij ‘s nachts op pad om kwade geesten te verjagen.

Programmamaker Merlijn Passier mag een nacht met de spokenjagers mee in het tweede seizoen van Merlijn en de Nachtbrakers. Het team heeft een melding gekregen van een spookhuis in een Brabants dorp. De bewoonster wil graag anoniem blijven, maar haar moeder Linda legt uit wat er aan de hand is.

“Mijn dochter hoort mensen rennen over de overloop ‘s nachts. Ze hoort regelmatig een vrouw die in haar oren gilt en een man die ‘nee’ zegt”, vertelt Linda. “En ze kan aan de geesten vragen om een deur in huis open te maken. En dan gebeurt het ook echt!”

Niet naar het licht
In de woonkamer voelen Maria en Cindy meteen wat Linda bedoelt. “Toen ik hier binnenstapte, raakte ik helemaal uit balans”, zegt Cindy. “Ik kan niet meer goed doorademen en ik krijg hartkloppingen.” Maria heeft ook direct last van de energie. “Ik sta vast, mijn voeten staan helemaal vast.”

Merlijn vraagt zich af wat dat dan allemaal betekent. “Er zijn veel dimensies om ons heen”, legt Maria uit. “Soms blijft zo’n geest daarin hangen, omdat hij niet naar het licht kan.” Cindy heeft wel een waarschuwing voordat ze beginnen: “Als ik contact ga leggen, moet ik vaak heel erg boeren.”

Uit de buurt blijven
Tijd voor het paranormaal onderzoek. Met een scala aan meetapparatuur en hun eigen zesde zintuig gaan de spokenjagers naar boven om te kijken wat er aan de hand is. De meters slaan flink uit. Cindy krijgt halverwege de trap al een boodschap door voor Merlijn.

“Ik vind je echt een topgozer, maar je moet even een beetje uit mijn buurt blijven. Dat zeg ik niet zelf, maar er is iemand hier die jou heel irritant vindt.” Oef, toch even schrikken. “Ik geloof hier allemaal niet in, maar ik vind het geen fijn idee om nu naar boven te gaan”, zegt Merlijn.

Zwaaiende geest
Maria heeft contact met de geest van een man. “Hij staat in het donker en je ziet alleen zijn silhouet. Hij is een kat-en-muisspel aan het spelen.” Kay klapt de laptop open met een speciaal programma. Daarmee kunnen entiteiten als stick figures (streepjespoppetjes) op het scherm verschijnen.

Cindy laat een flinke boer, dus waarschijnlijk is hij in de buurt. En ja hoor, daar verschijnt een stick figure op het scherm. “Hij staat daar achter de kast”, zegt Kay. “Vraag maar of hij zijn hand omhoog wil doen.” En warempel, de stick figure steekt even een arm omhoog!

Naar de keel gegrepen
Dan krijgt het onderzoek een nare wending. Cindy voelt dat de geest echt onrustig wordt. “Ik word gewoon naar mijn keel gegrepen!” zegt ze. Het is duidelijk voor het spokenjagersteam: hier moet gereinigd worden.

Met brandende salie maakt het team nog een ronde langs alle kamers. En dan ziet Cindy het gebeuren: “Ik zie het licht, en ik zie ‘m zo… pfiew, verdwijnen.” Dat is goed nieuws. Linda kan weer met een gerust hart oppassen op de kleinkinderen in het huis van haar dochter.