Annemarie stapte uit het leven, Yoeri schreef een boek voor hun kinderen in Breda

Yoeri van Haaften en Annemarie Litjens leken het allemaal voor elkaar te hebben. Een mooi leven, glansrijke carrières en twee jonge kinderen. Toch stapte Annemarie in 2025 uit het leven. Ze liet een stapel brieven achter die laten zien hoe ze haar stille strijd tegen een depressie voerde. Donderdag verschijnt een boek van Yoeri, waarin hij op zoek gaat naar antwoorden om haar dood te verklaren. "Het hielp om het een plekje te geven."

De dan 34-jarige Annemarie uit Wagenberg stapt op 16 april uit het leven. In de maanden daarvoor glijdt ze langzaam maar zeker steeds verder af. Ze worstelt met een depressie, zo is later te lezen in haar afscheidsbrieven. Terwijl Annemarie steeds verder wegzakt, merkt haar partner Yoeri daar weinig van.

Van buitenaf lijkt het alsof ze alles goed voor elkaar heeft, maar zelf voelt Annemarie dat allerminst. Ze ziet zichzelf als een slechte moeder voor haar twee jonge kinderen. Op die bewuste dag ontdekt Yoeri dat ze weg is. Later wordt ze levenloos gevonden in een hotelkamer. Op de mat ligt een briefje voor de housekeeping: "Don't enter, call the police." 

Meer families
"Na haar dood ben ik veel gaan lezen over depressies", vertelt Yoeri in gesprek met Omroep Brabant. "Ik dacht: ben ik een sukkel? Heb ik iets gemist? Maar dan kom je er al snel achter dat ze niet de enige is. Al sinds het begin van de mensheid komt het voor en per dag overlijden er in Nederland gemiddeld vijf mensen aan zelfdoding", legt hij uit. Dat besef komt pas later. "Op die 16 april zijn nog vier andere families verscheurd, niet alleen dat van ons."

Na haar dood besluit hij hun verhaal zo gedetailleerd mogelijk op papier te zetten als een soort getuigenschrift voor zijn kinderen. "Als ze ouder worden, hebben ze ongetwijfeld een miljoen vragen en ik wilde alles vastleggen voordat de details vervagen", vertelt hij. Hij spit de brieven door die Annemarie achterliet, maar vindt ook eerdere versies en handgeschreven briefjes. "Ik kwam erachter dat er een groot contrast was tussen wat ik opschreef en Annemaries perspectief."

Uitweg
Zo haalt hij een herinnering aan een feestje aan, een avond die Yoeri vooral als leuk en fijn heeft onthouden. "Maar als ik haar versie van diezelfde avond teruglees, begin ik te twijfelen of het echt zo leuk was", schetst hij. "Het schrijven werd een vorm van verwerking."

In het begin lijkt Annemarie zelf nog een uitweg te zien. Zo schrijft ze in een handgeschreven briefje dat ze "in een doolhof zit zonder uitgang", maar dat ze voor haar kinderen door wil gaan. In de brieven die daarna volgen, verandert dat langzaam.

'Niet eens zo bijzonder'
Yoeri krijgt na het overlijden van Annemarie bijzondere reacties op hun verhaal. Van mede-achterblijvers of zelfs mensen die zich herkennen in de strijd van Annemarie. Vanaf dan besluit hij dat het boek voor zijn kinderen ook naar het grote publiek moet. 'Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou', is het resultaat.

Door het verhaal aan iedereen te vertellen die het maar wil horen, hoopt hij depressie en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. "Ik dacht altijd dat mensen met suïcidale gedachten de hele dag op de bank liggen en uitspreken hoe graag ze dood willen, maar ze gaan ook naar de bioscoop, naar feestjes en borrels. Net als Ann deed. Ondanks dat het goed lijkt te gaan, moet je het gesprek aangaan. Misschien zit iemand wel helemaal niet lekker in zijn vel."

Kleine tegenslagen
"Het gaat", reageert hij op de vraag hoe het nu met hem gaat. "We hebben wel een draai gevonden, maar we zitten in een soort twilight zone tussen twee levens." Bij het horen van een verdrietig nummer ligt het verdriet nog altijd op de loer. Zelfs de kleinste tegenslagen kunnen behoorlijk nadreunen, legt hij uit. "Er zijn ineens allemaal zorgen. Die kleine stressmomenten die je er normaal prima bij kunt hebben, zijn groot omdat je al op je tandvlees loopt."

Toch begint de zwarte bladzijde in het leven van het gezin langzaam, weer wat kleur te krijgen. "Het is een gruwelijk verdrietig verhaal, en toch ben ik blij dat het boek er is. Maar mag ik daar ook trots op zijn? Dat gevoel is heel tweeledig", legt hij uit.