Dit blaasorkest rijdt kilometers om hiér de Elfde van de Elfde te vieren
De Elfde van de Elfde vieren onze eigen provincie? Niet als het aan blaaskapel T is Deeger Wa uit Bakel ligt. De groep muzikanten vertrekt samen met blaaskapel NiksMisMi uit Deurne al jarenlang op 11-11 richting Keulen in Duitsland. En als we hen mogen geloven, is dat minstens zo'n groot feest als hier.
"We zijn er in 2008/2009 mee begonnen", vertelt Karin Raijmakers, trompettist bij de kapel. "Meerdere kapellen uit buurt gingen er al langer heen, zoals NiksMisMi. Ze gingen met de bus, en die hebben ze natuurlijk het liefste helemaal vol. We kennen hen goed en ze vroegen ons of wij een keer mee gingen."
Zo gezegd, zo gedaan. De Bakelse muzikanten waren meteen verkocht. "Het is zo’n groot feest in die stad. Iedereen staat buiten en de muziek wordt zo gewaardeerd." Sindsdien keren ze ieder jaar terug.
Volgens Raijmakers is het feest aardig te vergelijken met de Elfde van de Elfde hier in Brabant. "Maar het grote verschil is dat dweilorkesten in Keulen alle vrijheid hebben om rond te lopen. In Nederland kan je niet altijd zomaar aan komen lopen en gaan spelen, dat wordt allemaal in banen geleid. Terecht ook, soms. Maar het mooie in Duitsland is juist dat je overal kapellen tegenkomt, die elkaar de ruimte geven. Je kan spelen wanneer je wil."
"We hebben het er vaak over dat mensen de muziek daar zo ontzettend waarderen."
In Nederland zijn de kapellen net wat anders dan in Duitsland, zegt de muzikante. "Het traditionele dweilorkest dat we hier in Brabant goed kennen, kennen ze daar niet echt. Dat is een andere vorm en cultuur, daarom is het juist leuk het daar te laten zien. Maar ze kennen wel veel carnavalsnummers die wij kennen, en andersom."
T is Deeger Wa heeft het er wel eens over gehad om in Brabant te blijven met 11-11. "Het is er alleen nog nooit van gekomen: we hebben elk jaar weer zo'n zin om naar Keulen te gaan. Het voelt daar zo goed. Als we ooit ergens een leuke uitnodiging krijgen om muziek te maken in Brabant, waar we vrij kunnen spelen, staan we daar zeker voor open."
De kapel is de rest van het carnavalsseizoen met alle plezier in het eigen dorp te vinden. "Maar we hebben met Keulen nu eenmaal een traditie ingeslagen."
Die traditie begint op 11-11 al om half negen 's morgens. "Met een hoop gezelligheid, hapjes en drankjes de bus in", beschrijft Raijmakers. "De kapel uit Deurne gaat ook nog steeds mee. Samen zijn we met een man of dertig. NiksMisMi neemt altijd een vaste fanclub mee. Dan komt de bus wel vol."
Eenmaal in Keulen spelen de twee kapellen sinds de afgelopen jaren samen. Ze verzamelden al vele mooie herinneringen. "Het is elk jaar één groot feest en hartstikke gezellig. Je wordt heel goed ontvangen en voelt je echt welkom. We hebben het er vaak over dat mensen de muziek daar zo ontzettend waarderen. Er worden veel verzoeknummers aangevraagd."
En voor een verzoeknummertje zijn mensen tot veel bereid. "We staan niet op een vaste plek maar lopen door de menigte heen en spelen dan steeds een setje. Eén jaar bleef iemand ons maar volgen in de stad. Hij gaf ons steeds geld, als we maar bleven spelen. Hij vond het zo extreem leuk. Dan voel je je echt gewenst, dat is waar je het voor doet."
