Shahrzad vluchtte zelf, nu beslist ze over asielopvang: 'Dat is moeilijk'
Shahrzad Moradipanah (34) kwam als driejarig meisje als vluchteling uit Iran naar Nederland. In Vught vond ze een nieuw thuis. Nu zit ze namens de SP in de gemeenteraad van diezelfde gemeente. Daar moet ze nu meebeslissen over de opvang van nieuwe vluchtelingen. “Ik weet hoe het is om te vluchten. Dat ik nu over de toekomst van anderen moet beslissen, vind ik verschrikkelijk moeilijk.”
Haar vader vluchtte in 1994 uit Iran. Hij was actief tegen het regime en had als militair beeldmateriaal verzameld dat hij niet in handen mocht hebben. Teruggaan naar Iran was daarom geen optie. “Als hij terug zou gaan, was het gewoon einde verhaal. Dan werd hij opgehangen”, vertelt Shahrzad.
Omdat het ook voor Shahrzad en haar moeder niet langer veilig was in Iran, kwamen zij twee jaar later naar Nederland. Shahrzad was pas drie jaar oud toen ze zich bij haar vader voegde in het azc in Vught. Daar woonde het gezin met z’n drieën op een grote kamer.
“Mijn vader zette twee kasten midden in de kamer, zodat ik een eigen slaapkamertje had”, weet Shahrzad. Eind 1996 kreeg het gezin een huis toegewezen in Amsterdam. Toch bleef Vught bijzonder. “Hier zijn wij met open armen ontvangen. Dat hebben we in Amsterdam nooit gehad. Daardoor voelde Vught als ons thuis.”
"Ik hoop dat mensen zien dat vluchtelingen niet als gelukszoekers komen."
Inmiddels woont Shahrzad al ruim twintig jaar in Vught en zit ze namens de SP in de gemeenteraad. Daar praat ze nu mee over de opvang van nieuwe vluchtelingen. Ze weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is om een veilige plek te krijgen als je je eigen land moet ontvluchten.
Tegelijkertijd moet ze als raadslid ook rekening houden met de zorgen van inwoners. Zo leven er vragen over de verkeersveiligheid en de gevolgen van de opvang voor de rust in de dorpskernen en de omliggende bossen. "Die verschillende belangen tegen elkaar afwegen, vind ik lastig. Je kunt vaak niet iedereen tevreden houden.”
Volgens haar spelen de vooroordelen die mensen hebben over vluchtelingen vaak een rol in de weerstand tegen de komst van een azc. Daarom vindt ze het belangrijk haar persoonlijke verhaal te vertellen. “Ik hoop dat mensen zien dat het ook anders kan. En dat vluchtelingen, net als mijn familie destijds, niet als gelukszoekers komen. Maar om een nieuw bestaan op te bouwen omdat het hier wel veilig is.”
"Ik zie hoe fel de reacties op de komst van een azc kunnen zijn. Dat doet pijn."
Tijdens de eerste commissievergadering over de opvang, eind oktober, was ze gespannen. “Op andere plekken, zoals in Engelen, zie ik hoe fel de reacties op de komst van een azc kunnen zijn. Dat doet pijn”, zegt Shahrzad. “Ik was bang voor dezelfde reacties in Vught. Dat wil je niet en al helemaal niet in je eigen dorp.”
Toch was Shahrzad positief verrast door de reacties tijdens de eerste commissievergadering. Tussen de kritische geluiden hoorde ze ook inwoners die vluchtelingen juist welkom wilden heten. “Toen kwam dat warme gevoel van dertig jaar geleden weer terug.”
De gemeenteraad bespreekt dinsdag 10 november hoe Vught aan de wettelijke opvangtaak voor vluchtelingen gaat voldoen en welke voorwaarden daarbij gelden.
Vught onder verscherpt toezicht
De gemeente Vught staat onder verscherpt toezicht van het ministerie, omdat ze nog niet voldoet aan haar wettelijke taak om asielzoekers op te vangen. De Spreidingswet moet ervoor zorgen dat de opvangplekken eerlijk over gemeenten worden verdeeld. Partijen als de SP, D66, CDA en PRO Vught vinden dat Vught aan die taak moet voldoen. Het college van B en W wil eerst met buurgemeenten kijken of de opvangopgave regionaal kan worden verdeeld. Zo hoopt het een grootschalig azc in Vught te voorkomen.