Peter, Anke en Jean zijn mantelzorger en staan altijd klaar voor dierbaren
Zorgen voor een dierbare brengt mooie, maar soms ook moeilijke momenten met zich mee. Op de Dag van de Mantelzorg delen inwoners van Goirle en Riel dinsdag hun persoonlijke verhalen met een opvallende schoenenexpositie.
Van sportschoenen tot chique hakjes. De schoenen in het gemeentehuis van Goirle hebben wat weg van het schoenzetten voor Sinterklaas. Uit elke schoen steekt een stuk papier. Toch is dit geen verlanglijstje: het zijn de verhalen van mantelzorgers uit het dorp over hun ervaringen.
Zorgen voor moeder
Peter van den Brand is een van hen. Hij zorgt 24 uur per dag voor zijn moeder, die bij hem in huis woont. “Ik heb altijd een goede relatie gehad met mijn moeder. Zij heeft mij altijd gestimuleerd om te worden wie ik ben. Dat kan ik haar op dit moment teruggeven. Dat is een cadeau dat je je ouders kunt geven”, vindt hij.
Toch brengt de zorg voor een dierbare ook lastige situaties met zich mee. Omdat de zorg voor zijn moeder altijd doorgaat, botst die soms met het privéleven van Peter. “Vakanties zijn beperkt, kort en niet ver weg. Uitstapjes met mijn vriend doe ik alleen als hij vrij is. Maar dan moet ik zorgen dat er eten gemaakt is voor mijn moeder, of we eten samen. Continu ben je bezig met zorg voor haar, maar ook voor mijn vriend, want ik wil die relatie goed houden.”
Vader blijven zien
Anke Baaiends zorgde bijna tien jaar voor haar vader, die is overleden. Hij had parkinson en dementie. Soms vond ze de mantelzorg zwaar, bijvoorbeeld als ze haar vader waste. Maar terugkijkend wil ze die tijd niet zwaar noemen. Ze heeft er ook veel van geleerd.
“Ik heb altijd mijn vader blijven zien en nooit de ziekte. Ik keek altijd naar wat hij nog wél kon. Hij wilde bijvoorbeeld graag nog fietsen op een herenfiets. Hij zwiepte zijn been eroverheen, fietstassen erop en dan ging hij. Dat is altijd goed gegaan. Met dat stukje respect hebben mijn broer en ik de dingen altijd voor hem geregeld.”
Aantal mantelzorgers gaat stijgen
In 2024 gaf 39 procent van de Nederlanders mantelzorg. De verwachting is dat het aantal mantelzorgers de komende jaren verder toeneemt. “We willen dat mensen zo lang mogelijk zelfvoorzienend zijn. Maar dat kan niet zonder je eigen netwerk. Ook hebben we te maken met de vergrijzing. Steeds meer mensen worden ouder. Vaak is ouder worden ook een formule om meer mankementen te ontwikkelen”, zegt mantelzorgconsulent Judith Deliën. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek is iemand mantelzorger wanneer minimaal drie maanden lang minstens acht uur zorg wordt gegeven.
Om mantelzorgers een hart onder de riem te steken, is er ieder jaar de Dag van de Mantelzorg. Anke ontdekte pas op die dag dat ze zelf mantelzorger was. “Het ging over meegaan naar het ziekenhuis en echt een mantel om iemand heen slaan. Toen dacht ik: dit gaat over mij.”
Kleine geluksmomentjes
Jean Jacobs volgde speciaal een cursus over dementie, zodat ze haar man kan verzorgen. Dat doet ze al acht jaar met veel toewijding. “Helpen met aankleden, medicijnen geven en hem overal naartoe brengen. Dat vind ik logisch om te doen. Maar ik vind het moeilijk om te zien hoeveel last hij er zelf van heeft”, vertelt ze. Haar man heeft nog door dat hij ziek is.
De cursus gaf haar veel handvatten. “Het belangrijkste wat ik geleerd heb: gisteren is voorbij, morgen moet nog komen.” Daardoor lukt het Jean om mooie, kleine geluksmomentjes te ervaren. “Een vogel die fluit of de tuin die vol bloemen staat. Ik ben een tuinliefhebber, want ik noem mijzelf ook wel het tuinmeisje”, lacht ze.
De schoenen van de mantelzorgers zijn nog de hele week op verschillende plekken in Goirle en Riel te zien.
