Na twee jaar wachten hebben Xena en Waffel nog altijd geen eigen thuis
Twee jaar lang geen eigen mand, geen vaste plek op de bank en geen baasje dat iedere dag thuiskomt. Voor de honden Xena (bijna 4) en Waffle (bijna 7) is het leven in Dierenopvangcentrum Breda inmiddels vertrouwd geworden. Xena heeft er zelfs al de helft van haar leven doorgebracht. En nog altijd is er niemand die de twee honden een eigen thuis heeft gegeven.
Xena kwam twee jaar geleden, op 8 november, als zwerfhond bij het dierenopvangcentrum terecht. Ze had daarvoor al verschillende baasjes gehad. Waffle kwam drie dagen later het asiel binnen, nadat zijn eigenaar was overleden. Sindsdien wachten ze allebei op iemand die hen een nieuwe kans wil geven.
"Het is natuurlijk heel erg lang voor een asielhond om hier te zitten", vertelt verzorgster Anouschka van Diesen. "Veel langer dan gemiddeld. Gelukkig heeft Waffel er niet zo heel erg veel last van. Hij vermaakt zich heel erg met ons."
Voor de medewerkers van het dierenopvangcentrum (DOC) zijn de twee viervoeters inmiddels oude bekenden. Ze kennen hun eigenaardigheden, hun favoriete spelletjes en hun karakter. Maar hoe graag ze ook voor de honden zorgen, het liefst zien ze hen vertrekken.
"We zijn allemaal gek op hem."
Waffle is een Stafford met een grijze snuit. Hij is dol op spelen, knuffelen en aandacht. Maar hij is ook grotendeels doof. En dat schrikt mogelijke baasjes volgens Anouschka misschien af. "Wij snappen het zelf ook niet, want we zijn allemaal heel erg gek op hem. En we gunnen hem absoluut het beste."
Volgens haar hoeft zijn doofheid helemaal geen probleem te zijn. "Er is hartstikke goed met hem te trainen. Je moet alleen weten hoe je dat doet." En wie denkt dat zo'n stoere Stafford geen knuffelhond is, heeft het volgens haar mis. "Als je echt een knuffelkont wil hebben, dan moet je eigenlijk een Stafford nemen."
Ook Xena heeft haar eigen verhaal. De kruising tussen een wolfhond en een Argentijnse dog vindt onbekende mensen spannend. Maar wie haar vertrouwen wint, krijgt er volgens Anouschka een maatje voor het leven bij. "Als ze eenmaal gewend is, dan heb je er echt de allergrootste vriendin aan die je maar kan bedenken."
Haar grootste probleem is dat ze moeilijk alleen kan zijn. Daarom zoekt het DOC iemand die veel thuis is en tijd heeft om met haar te oefenen.
Manager Stefanie Molenschot benadrukt dat de honden ondertussen begeleiding krijgen van gedragstherapeuten. "Ze worden steeds makkelijker in hun gedrag. Maar natuurlijk willen we graag dat ze in een huisje zitten en niet hier in een kennel."
Twee jaar in het asiel. Hoelang kan dat nog doorgaan? En wat als niemand zich meldt? Krijgen Waffle en Xena uiteindelijk een spuitje? Manager Stefanie Molenschot is resoluut. "Nee, zeker niet."
"Als ze lekker bij iemand op de bank liggen is dat de kroon op ons werk."
"Ze mogen hier voor altijd blijven als ze het hier gewoon goed doen. Daar zit echt geen grens aan." Het DOC blijft hopen op een nieuw baasje. "We hebben een hond gehad die drie jaar hier heeft gezeten en alsnog is geplaatst."
De medewerkers zijn inmiddels enorm aan beide honden gehecht. Afscheid nemen zal moeilijk worden, maar dat hebben ze er graag voor over. "Het is juist des te mooier als ze dan lekker warm ergens bij iemand op de bank liggen", zegt Stefanie. "Dat is echt de kroon op ons werk."
En dus blijft het dierenopvangcentrum hopen op dat ene telefoontje. Op iemand die niet schrikt van een dove hond of een hond die wat extra aandacht nodig heeft. "Meld je alstublieft voor hem aan. Ze zijn echt de moeite waard. Absoluut."
