Daniëlle vond na vaders dood een brief die haar diep raakte in Den bosch

“Als hij ergens binnenkwam, was meteen het hele huis gevuld”, vertelt Daniëlle over haar vader. Johan Henskens was een vrolijke, altijd aanwezige en drukke man. Hij hield van een dolletje, was groot PSV-fan en een echte Bourgondiër. Maar achter die uitbundige man zat ook iemand die veel had meegemaakt en altijd voor anderen wilde zorgen. Misschien nog wel het meest voor zijn kleinzoon Luc.

Samen met zijn vrouw Therese kreeg Johan drie dochters. Het gezin groeide op in Den Bosch. “Thuis was het altijd de zoete inval. Mijn vader had een textielgroothandel en op vrijdagmiddag schoven klanten soms gewoon aan de keukentafel aan”, herinnert dochter Daniëlle zich nog goed.

Hij was vaak op pad voor zijn werk en zijn grote hobby: jagen. Maar thuis bij zijn dochters was er altijd tijd voor een dolletje. “Roodkapje voorlezen werd bij hem een compleet toneelstuk!” 

Oogappeltje
De band met zijn jongste dochter Daniëlle werd nog sterker na de geboorte van haar zoon Luc in 2007. Door medische complicaties raakte Luc lichamelijk en verstandelijk zwaar beperkt. “Tijdens de bevalling zaten mijn ouders op de gang en mijn vader voelde zich machteloos. Hij zag alles misgaan, maar kon niets doen.”

Dat raakte aan Johans eigen verleden. In 1962 werd hij als 20-jarige dienstplichtig militair uitgezonden naar Nieuw-Guinea. Daar hielp hij ooit een hoogzwangere vrouw door vijandelijk gebied naar een veilige plek. “Hij zei: die vrouw heb ik kunnen helpen, maar mijn eigen dochter niet.”

Luc werd zijn oogappeltje. Als Johan binnenkwam, kreeg Luc als eerste een aai over zijn bol. “Luc kan niet praten, maar bij mijn vader kwam er altijd wel een glimlachje of geluidje uit. Dan wist je genoeg.” En wanneer Johan belde, was zijn eerste vraag steevast: “Hoe is het met ons Luc?”

Verlies
In 2010 kreeg opa Johan er een kerngezonde kleinzoon bij en werd Daniëlles tweede zoon Fin geboren. Drie jaar later kreeg het gezin een groot verlies te verwerken: Daniëlles zoontje Cass overleed vlak voor zijn geboorte. Ook bij Johan maakte het overlijden van Cass veel los. Tijdens de crematie las hij een zelfgeschreven gedicht voor. Na het overlijden van Cass vertelde hij langzaam ook steeds meer over zijn tijd in Nieuw-Guinea, waar hij ook kameraden zag sneuvelen.

In 2011 werd dochter Sophie geboren, een kerngezonde baby en een nieuw kleinkind erbij voor Johan. "Mijn vader was stapelgek op al zijn kleinkinderen, ook met de dochter van mijn zus was voorlezen altijd een groot feest",  vertelt Daniëlle.  

Slecht nieuws
Maar in 2023 ging de gezondheid van de altijd vrolijke opa ineens hard achteruit. Daniëlle zag steeds vaker vreemde klachten. In het ziekenhuis kwam het slechte nieuws: hij had een tumor in zijn hoofd met uitzaaiingen. Behandelen kon niet meer en hij zou nog drie tot zes maanden te leven hebben.

“Mijn vader was lamgeslagen”, vertelt Daniëlle. “De week ervoor tijgerde hij nog over de grond tijdens het jagen. Met zijn conditie was niets mis, maar hij was al 80 en op zijn leeftijd wilden ze niet meer behandelen.”

Johan bleef zijn eigenzinnige zelf. “Toen hij thuiskwam uit het ziekenhuis, zei hij: ‘En nou ga ik vanavond lekker aan de whisky.’ Hoe verdrietig het ook was, zo hebben we het die avond toch best gezellig gehad”, vertelt Daniëlle.

Afscheid
Binnen een paar weken ging haar vader snel achteruit. Tegelijkertijd werd ook Daniëlles zoon Luc ernstig ziek en opgenomen in het ziekenhuis. Het plan om hem met een wensambulance naar zijn opa te brengen om afscheid te nemen, moest op het laatste moment worden afgeblazen.

Daniëlle, haar zussen en haar moeder waakten bij Johans bed tot hij zijn laatste adem uitblies. “Op een gegeven moment ging zijn vertrouwde duim nog één keer omhoog. Alsof hij wilde zeggen dat het goed was. Er scheen een zonnestraal op zijn gezicht.” Johan Henskens overleed op 14 mei 2023. Hij werd 81 jaar oud.

Brief voor Luc
Na zijn overlijden ontdekte Daniëlle iets bijzonders. Kort daarvoor had Johan gevraagd naar de onderscheiding die hij voor zijn uitzending naar Nieuw-Guinea had gekregen. Op de ochtend van zijn overlijden vond de familie die in een doosje, samen met een brief voor Luc. De onderscheiding, met de tekst ‘gewond, maar niet verslagen’, was voor hem. “Dat is het mooiste cadeau dat mijn vader mij heeft nagelaten.”

Johan kreeg een afscheid helemaal in zijn stijl. Thuis werd met taart, bubbels, wijn en borrelplanken op hem geproost. Daarna droegen zijn jachtvrienden hem onder luid applaus naar buiten. Bij de uitvaart brachten zijn veteranencollega’s hem, terwijl The Last Post klonk, een laatste saluut.

Kleinzoon Luc was te ziek om erbij te zijn. “Toen ik hem vertelde dat opa er niet meer was, liep er een traan over zijn wang. Toen wist ik: ach manneke, jij hebt meer begrepen dan wij denken.”