Piet (85) trouwde zestig jaar geleden per ongeluk met zijn schoonvader
Piet Kemmeren (85) en Net (82) uit Dongen stonden zestig jaar geleden in de kerk om te trouwen. Tot de pastoor midden in de mis stopte. In het trouwboekje stond niet de naam van Net, maar die van haar vader. Op papier was Piet getrouwd met zijn schoonvader.
Het is 13 oktober 1966. Piet en Net, toen 25 en 22 jaar, hebben net in het gemeentehuis in Oosterhout hun krabbels gezet op de trouwakte en het trouwboekje aan de pastoor gegeven. De hele Sint-Jansbasiliek zit vol familie en vrienden.
Dan stopt de pastoor ineens met de mis. Piet en Net moeten mee naar de pastorie. “Daar lag het trouwboekje”, vertelt Piet. “De pastoor las daaruit voor dat ik getrouwd was met de vader van de bruid. Dat betekende dat de pastoor niet verder kon. Ik stond buitenspel.”
“Wij waren veel te zenuwachtig.”
Geschrokken vraagt het stel zich af wat er mis is gegaan. De gemeenteambtenaar heeft die ochtend een fout gemaakt en de naam van Nets vader ingevuld. “Achteraf heb ik gehoord dat die ambtenaar dronken was”, zegt Piet.
Zelf hadden Piet en Net de fout niet gezien. “Wij waren veel te zenuwachtig. Het is een hele belevenis, zo’n trouwdag. Je tekent en ik stak dat ding in mijn binnenzak”, legt Piet uit. Ook Net had het niet door. “Ik lette niet op. Ik wist het helemaal niet.”
En dan sta je daar in de kerk, op papier getrouwd met je schoonvader. De pastoor neemt contact op met het gemeentehuis. “Hij zei dat ik maandagochtend gelijk naar het gemeentehuis moest gaan voor een ander trouwboekje. Toen ging de pastoor uiteindelijk toch verder met de mis.”
“We moesten op een opklapbedje slapen tijdens onze huwelijksnacht.”
‘s Avonds is het tijd voor feest. “We hadden hier lang naartoe geleefd. En ja, het foutje van die ambtenaar, maar alles is goed gekomen. Mijn schoonvader kon er alleen niet om lachen die avond. Al helemaal niet toen mijn baas 500 euro, of nee, gulden bood om dat verkeerde trouwboekje te hebben. Dat heb ik niet gedaan.”
Ook de huwelijksnacht loopt anders dan bij de meeste bruidsparen. “We kregen een huis, maar de vorige bewoner ging er op het laatste moment niet uit. Dus toen hebben we bij Nets ouders geslapen. Dat was ook een hele sensatie. We moesten op een opklapbedje slapen tijdens onze huwelijksnacht”, blikt Piet terug.
“Bazen zijn er niet in zo’n klein bedrijfje.”
De maandag na de bruiloft gaat Piet naar het gemeentehuis. “Iedereen daar wist het. Het stond in alle kranten. Tot in Duitsland toe”, vertelt het stel. “Want je bent toch eigenlijk het eerste homohuwelijk”, lacht Piet. “Dat heb ik heel dikwijls moeten horen. Het gaat er soms nog steeds over.”
Zestig jaar later kunnen Piet en Net om het hele gebeuren lachen. Ze zijn nog steeds gelukkig samen. Volgens Piet is het een kwestie van eerlijk zijn tegen elkaar. “En niet de baas zijn”, vult Net aan. “Bazen zijn er niet in zo’n klein bedrijfje”, lacht Piet. Ze zitten naast elkaar op de bank in hun huis in Dongen en houden elkaars hand vast. Aan hun vingers zitten nog altijd dezelfde trouwringen.
