Drie generaties in één woonwagen door standplaatstekort: ‘Het is te krap’
In de woonwagen van Claudia van de Ven uit Udenhout is het altijd te druk. Ze woont er met haar vriend Bart, zoon Jayden, dochter Paola en kleindochter Liyana. Niet omdat ze dat zo gezellig vinden, maar omdat er op het kampje midden in een woonwijk geen nieuwe standplaatsen voor woonwagens beschikbaar zijn.
De 20-jarige Paola staat inmiddels drie jaar op de wachtlijst en reageert noodgedwongen op normale woningen. “Maar dan denk ik: wat ben ik aan het doen? Ik wil dit helemaal niet.”
Eigenlijk vindt de familie het fijn dat ze bij elkaar wonen. “Het woonwagengevoel is als een warme deken. Je staat voor elkaar klaar, hoort ergens bij en je voelt je vrij”, vertelt Claudia, terwijl ze een koekje aan haar kleindochter geeft: “Maar het is gewoon te krap.”
Dat ziet dochter Paola ook zo. “Ik wil niet weg van mijn ouders, maar wel een eigen plek om tot rust te komen.” Het opvoeden van Liyana is soms lastig door de huidige woonsituatie. “Opa en oma zouden er moeten zijn voor de leuke dingen, maar de opvoeding is nu niet altijd gescheiden. Het loopt door elkaar heen en dat maakt het lastig.”
“Ik heb een hele andere band met mijn opa en oma dan mijn vriendinnen.”
Een eigen plek is er niet en lijkt er voorlopig niet te komen. Uit onderzoek van de gemeente blijkt dat er op het woonwagenkamp in Udenhout slechts één standplaats bij kan. “Op de kavel van de buren”, zegt Claudia. “Daar hebben wij niks aan, maar zij ook niet. De buurvrouw heeft twee zoons en moet dan dus kiezen. Dat gaat toch niet?”
Helemaal weg bij haar familie wil Paola zeker niet. Het familiegevoel is voor woonwagenbewoners ontzettend belangrijk. “Ik heb een hele andere band met mijn opa en oma dan mijn vriendinnen. Ze wonen twee deuren verderop en voor mij zijn het mijn tweede ouders.”
Juist die hechte familieband wil ze haar dochtertje meegeven. “Ze gaat niet naar de opvang”, vertelt Claudia. “Wij regelen dat samen. Als wij werken, is Paola vrij en andersom.” Ook voor de ouders van Claudia wordt gezorgd als ze dat later nodig hebben. “Ze wonen twee deuren verderop. We zorgen zelf voor ze en laten een verpleegster op locatie komen voor de dingen die we zelf niet kunnen. Dat zit zo in onze cultuur.”
Niet de enige op de wachtlijst
De kinderen van Claudia zijn zeker niet de enigen op de wachtlijst. Volgens de gemeente was er in maart 2026 in Tilburg behoefte aan 55 standplaatsen. De verwachting is dat de behoefte de komende twintig jaar toeneemt tot 115. Een deel daarvan wordt opgelost door standplaatsen die vrijkomen. Daardoor zijn volgens de gemeente de komende twintig jaar tussen de 50 en 65 nieuwe standplaatsen nodig.
“Daar is toch gewoon plek voor meerdere standplaatsen?”
Claudia houdt haar dochter en zoon het liefst dicht bij zich. “Als Paola ergens anders gaat wonen, heb ik straks niet de band met haar dochter Liyana zoals zij die heeft met haar opa en oma. Het liefst zie ik haar elke dag.”
Volgens het gezin ligt de oplossing op een steenworpafstand. Achter de woonwagens ligt een grasveld. “Vroeger stond daar nog een speeltoestel, maar dat is al jaren weg. Daar is toch gewoon plek voor meerdere standplaatsen? We hopen dat de gemeente daar naar wil kijken. Wij willen onze cultuur niet opgeven”, zegt Claudia.
De gemeente Tilburg wil voorlopig niet inhoudelijk reageren. Volgens een woordvoerder worden eerst de raadsvragen over de standplaatsen beantwoord.
