Groot verdriet bij Sam (79) om dood van zijn dakloze vriend Georgie
Sam van Enrik (79) zet twee blikjes bier neer bij het bankje naast de Aldi in Baarle-Nassau. Eentje voor zichzelf en eentje voor zijn beste maatje Georgie. Jarenlang zaten ze hier samen, maar Georgie komt nooit meer terug. De dakloze Roemeen werd vorige week dood gevonden. Dinsdagavond herdachten zo'n 35 mensen hem terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam. "Ik slaap er niet van. Dit is een leegte die je niet kunt vullen."
Negen jaar geleden leerden Sam en Georgie elkaar kennen in een pension voor arbeidsmigranten in Baarle-Nassau. Georgie was vanuit Roemenië naar Nederland gekomen om te werken en Sam was zijn huis kwijtgeraakt na relatieproblemen. In het pension ontstond een hechte vriendschap.
Sam kreeg later weer een eigen woning in Etten-Leur, terwijl Georgie door zijn leeftijd uit het pension moest vertrekken omdat hij niet meer kon werken. Hij belandde op straat, maar hun vriendschap bleef.
Minstens vier keer per week kwam Sam naar Baarle-Nassau om zijn vriend op te zoeken. Samen zaten ze op het bankje, dronken een biertje en praatten. Als het regende, stonden ze bij de winkelwagentjes van de Aldi. "Maar het was niet alleen een pilsje drinken", benadrukt Sam. "We hielpen en ondersteunden elkaar."
"Een ezeltje krijgt meer aandacht dan Georgie.""
Op een dag was Georgie verdwenen. Sam had hem op dinsdag nog gesproken. Toen hij twee dagen later terugkwam, was zijn vriend nergens te bekennen. "Iedereen vroeg aan mij: waar is Georgie? Maar ik wist het ook niet." Sam ging zoeken, zonder resultaat.
Volgens betrokkenen werd Georgie negen dagen vermist. Uiteindelijk werd zijn lichaam gevonden in de bosjes bij een elektriciteitshuisje, zo'n honderd meter van zijn bankje. Volgens de politie is er geen sprake van een misdrijf. De doodsoorzaak is onbekend.
Georgie werkte volgens Sam tot zijn 64e in Nederland. Hoe oud hij bij zijn overlijden was, is niet bekend. Sam hielp hem waar hij kon. Met eten, drinken, kleding en een zeil om droog te kunnen slapen. Ook financieel sprong hij bij. "Dan vroeg hij of hij een tientje mocht lenen. Dat kreeg je natuurlijk nooit meer terug. Maar dat kon ik me permitteren."
Het verdriet is groot. "Ik heb zaken, ik heb alles. Ik kan alles hebben. Maar dit is een leegte. Dit is een maatje, een vriend. Dat kun je niet invullen. Dat is niet te vervangen."
Ook voor veel inwoners was Georgie een vertrouwd gezicht. Het hele jaar zat hij bij de Aldi. Hij zwaaide, lachte en maakte praatjes, soms met handen en voeten vanwege de taalbarrière.
"Het was een lieve man", vertelt een supermarktmedewerker. Buurtbewoner Mario gaf hem in de zomer weleens een biertje. "Het was gewoon een heel aardige man."
Een andere aanwezige maakt een pijnlijke vergelijking. "Een paar maanden geleden werd hier een ezeltje vermist. Dat haalde zelfs internationaal het nieuws. Nu sterft hier een dakloze man en hoor je bijna niets. Een ezeltje krijgt meer aandacht dan Georgie."
"Vandaag laten we zien dat we jou allemaal zagen als een mens."
Martijn Vissers kende Georgie drie jaar. Toen hij hoorde dat Georgie overleden was, kwam dat hard aan. "Ik ben naar huis gereden en zakte bijna in elkaar. Ik vond het zo triest."
Martijn, die zelf ooit bijna dakloos werd, organiseerde met zijn vriendin Vicky de herdenking. "Er hoeft maar iets geks te gebeuren in je leven en je zit op zo'n bankje. Daar kies je niet voor."
In de stromende regen lopen zo'n 35 mensen de honderd meter naar het elektriciteitshuisje. Daar worden bloemen en drank neergelegd. Vicky deelt kaarsjes, maar die moeten thuis aangestoken worden omdat het hard regent. Tijdens de herdenking richt Martijn zich nog één keer tot Georgie. "Vandaag laten we zien dat we jou allemaal zagen als een mens."
