Marianne Vos weer tweede op WK
Marianne Vos is zaterdagmorgen in het Australische Geelong geen wereldkampioen wielrennen geworden.
De wielrenster uit Meeuwen werd voor de vierde achterenvolgende keer tweede. De Italiaanse Bronzini was in de massasprint net iets sterker. Het brons was voor de Zweedse Emma Johansson.
Onderweg spookten vele vragen door het hoofd van Vos. Ze had nogal wat keuzes moeten maken in het laatste rondje van de wereldtitelstrijd in Geelong. Had ze op het laatste hellende deel moeten reageren op een uitval van de Duitse Judith Arndt en de Britse Nicole Cooke? Had ze op 300 meter voor de streep de juiste beslissing genomen het gat naar het tweetal te dichten? Met het vertrouwde zilver om de hals bleef het bij gissen. "Dit kun je in ieder geval weer een gemiste kans noemen."
Hulp
Vos was tot halfweg de laatste van acht ronden voorbeeldig geholpen door haar ploeg. Chantal Blaak had de groep pijn gedaan, terwijl Annemiek van Vleuten de aangewezen renster leek om de Brabantse in het laatste deel bij te staan. Haar ploeggenote van Nederland Bloeit reed echter lek kort voordat de laatste beklimmingen zich aandienden. Tussen beide klimmetjes in demarreerden Cooke en Arndt. Vos twijfelde, maar besloot te wachten, in de hoop ook dat er van achteruit steun zou komen. "Annemiek kwam niet meer terug, na afloop hoorde ik pas dat ze lek was gereden. Jammer, ze had misschien een rol kunnen spelen in de sprint."
Sprinten
Nu was het Vos die ondanks de Italiaanse overmacht in de groep van zo'n twintig rensters op 300 meter voor de streep de oversteek naar de twee koploopsters moest maken. "En 300 meter sprinten, dat kan ik ook niet. Ik voelde Bronzini komen. Het was gewoon balen dat die Italiaansen het gat niet dichtreden."
Weer zilver
Vier keer op rij won ze nu zilver, na het goud op 19-jarige leeftijd in Salzburg. Het is een serie die Vos zaterdag niet vrolijk maakte. "Het is niet zo erg als twee jaar geleden in Varese, toen ik gewoon had moeten winnen. Maar het vervelende gevoel dat ik hieraan overhoud komt wel in de buurt. Misschien was de lekke band van Annemiek wel het cruciale moment. Ik moest nu andere keuzes maken. Ik had Cooke en Arndt ook kunnen laten lopen, maar dan had ik zeker niet gewonnen."