Mari heeft niet lang meer te leven, maar kon nog wel het oorlogsgraf van zijn oom in ere herstellen
Vol trots houdt Mari de foto van zijn oom omhoog. Een jonge man, pas 24 toen hij sneuvelde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Felle ogen, een kranige blik. Hij heette ook Mari. "Misschien dat ik daarom zo'n band met hem voel", vertelt hij aan de eettafel in Vlijmen. Hoewel hij zelf niet lang meer te leven heeft, is het hem nog wel gelukt om het graf van zijn oom in ere te herstellen.
'Fel', 'eigenzinnig', 'dapper', 'een flinke soldaat'' . Dat is wat Mari van Esch uit Vlijmen las en hoorde toen hij meer informatie ging zoeken over zijn gesneuvelde oom. Volgende week ziet de zieke Mari zijn laatste wens in vervulling komen, het herstel van het verweerde oorlogsgraf van zijn oom.
Opoffering
"Mijn oom begon al vroeg met het leven in het leger", vertelt Mari. "Het leger trok hem enorm aan." In mei 1940 zat oom Mari in een kazemat in Limburg en zag hij hoe de Duitsers met bootjes de Maas over probeerden te komen.
"Hij bemande een machinegeweer, maar de Duitsers bleven komen. Zijn maten vonden dat het geen zin meer had." Maar oom Mari maakte een andere keuze en bleef alleen achter in de kazemat, schietend op de Duitsers. "Het was een echte opoffering."
Doormidden geschoten
De Duitsers werden het geschiet van Mari al snel beu. Ze zetten brisantgranaten in. "Een ervan ontplofte vlak voor de kazemat. "Van mijn oom was niet veel over, hij was zelfs doormidden geschoten."
Als kind kwam Mari al vaak bij het graf van zijn oom. "Dan stond ik daar lang te kijken, ik voelde gewoon een band met hem." Maar in de loop der jaren verweerde het graf. "We gingen weer eens kijken en toen was het zo verwaarloosd, we schaamden ons eigenlijk."
Eerherstel graf als laatste wens
En dus besloot Mari om het graf van zijn oom te herstellen. "Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, het was een heel werk." Vooral omdat Mari in januari te horen kreeg dat hij niet lang meer te leven had. Kanker. Een kwestie van maanden.
"Het was niet eens duidelijk of ik het wel zou halen om het graf in ere te herstellen. Maar dankzij veel hulp is het toch gelukt en kan ik er op 10 mei bij zijn," zegt Mari. Op 10 mei, precies 77 jaar nadat zijn oom sneuvelde, is er een herdenkingsdienst en wordt het graf opnieuw ingewijd.
'Hij heeft het verdiend'
Veel moeite kostte het niet om de hulptroepen te mobiliseren om het graf te herstellen, de heemkundekring, de pastorie, de familie, iedereen werkte mee. "Dat is wel bijzonder, omdat niemand oom Mari eigenlijk gekend heeft", zegt Jan van Esch, ook een neef. "Maar hij heeft zijn leven gegeven voor zijn land, dus hij heeft het verdiend."
Mari is blij dat hij de inwijding van het herstelde graf nog kan meemaken. "En daarna richt ik me op een boek over mijn oom Mari. Dit monument wil ik graag achterlaten, ook voor de jeugd in de toekomst."