Zakcentje bijverdienen met je eigen drugslab? Vaak gaat het goed, maar soms ook niet
Het zijn stuk voor stuk gewone mensen zoals jij en ik die een zakcentje bij willen verdienen. Opgeleid als metaalbewerker, timmerman of onderwijzer. En dan op een dag merken ze dat hun klasgenoot van vroeger ineens in een dikke BMW rondrijdt en stapels geld op zak heeft. Wie wil dat nou niet, zeker als je nog een vette schuld hebt uitstaan bij de bank.
Voordat je het weet sta je in een donkere garagebox in je knuisten met een gigantische staafmixer een vaag poeder te mengen. En je kijkt eens mee, krijgt een instructie op een briefje met formules en run je een drugslab. Koken maar!
Iedereen die in een laboratorium werkt heeft op hogeschool of universiteit geleerd dat je bepaalde chemische stoffen nooit moet mengen omdat je dan giftige dampen krijgt. Maar in de onderwereld gelden andere regels. Doel is met zo weinig mogelijk moeite, zo veel mogelijk geld te verdienen. De aantrekkingskracht is groot. Er lijkt een trend dat ook kleinere spelers in het wereldje minidrugslabs opzetten. Het lijkt makkelijk maar je loopt tegen nogal wat problemen aan, merkt verslaggever Willem-Jan Joachems de laatste jaren in het veld, door gesprekken met deskundigen en tijdens rechtszaken rond drugsbendes.
Geen keuringsinstituut in de onderwereld
Materialen zoals glazen kolven en destillatiebuizen koop je niet op een zaterdagochtend bij de bouwmarkt. Een grote metalen brouwketel? Die maak je zelf als je goed kan lassen. Maar wie controleert hoe sterk en betrouwbaar die 'hardware ' is. Er is geen keuringsinstituut in de onderwereld. Je mag hopen dat er een expert is die je op weg helpt. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij een drugslab in Stevensbeek.
Ingrediënten met nep-etiketten
Dan moet je ook nog de ingrediënten hebben, de chemische stoffen. Importeren uit China kan. Maar dat valt op, bij de douane slaan ze alarm als je aceton en zoutzuur laat passeren. Dat zijn legale stoffen maar ook nodig voor de productie van synthetische drugs. Daarom komen er ook jerrycans en tonnetjes het land binnen met nep-etiketten, fake-labels. Er zit niet altijd in wat er op de verpakking staat, als er al een sticker op geplakt zit. Chemische grondstoffen worden vaak gemaskeerd tijdens de import met zo'n fake-label.
De afgelopen jaren zijn er steeds meer chemische stoffen op de verboden lijst terecht gekomen, de zogenoemde 'Lijst 1'. Dat betekent dat boeven alternatieve stoffen zoeken. Die maken ze zelf, met weer andere grondstoffen. Maar dat betekent dat je een tussenstap moet uitvoeren en meer spullen nodig hebt. Dat maken gebeurt in zogenoemde 'omzettingslaboratoria'.
Er komt dus meer chemie bij kijken en dat verklaart de toename van het aantal dumpingen. Door al die tussenstappen is het ingewikkelder om drugs te maken. Het is ook gevaarlijker door je eigen fake-labels die je in verwarring brengen. Je kunt brandwonden oplopen door geknoei bij roeren en schenken en er zijn zelfs dampen die dwars door je gelaatsmasker heen gaan en je meteen bewusteloos maken en zelfs kunnen doden.
Slechte arbeidsomstandigheden
Bij veel Brabantse drugslabs zijn de werkomstandigheden ronduit slecht. Zo'n lab zit in een krappe en donkere ruimte, zoals een garagebox eind 2017 in Etten Leur of zelfs duiventil in Bergen op Zoom. Stuk voor stuk ruimtes die zijn slecht geventileerd, vooral om ontdekking te voorkomen want anders ruiken de buren dat je iets geks uitspookt. Het is er binnen stoffig en smerig en je ademt alles in.
Omdat er vaak weinig plek is staan jerrycans vol vloeistof te hoog opgestapeld. Met fake-label natuurlijk. Elektriciteitskabels en vloeistofslangen liggen en bungelen overal. En over rookmelders en brandblussers hoef je eigenlijk ook niet te beginnen: die ontbreken. Een ongeluk zit in een klein hoekje bij zo'n provisorisch lab. Snel gebouwd voor vaak een korte tijd om snel alles op te kunnen pakken en te kunnen vluchten.
Je weet niet wat erin zit
Het dumpen van afvalstoffen gaat op dezelfde manier, in bakken en jerrycans die je toch niet meer nodig hebt. In een lab in aanbouw in Heijningen vorig jaar zomer stonden tientallen lege tweedehands bakken fritessaus klaar, voor het afval. Je weet niet wat erin zit. Zo belandt alles uiteindelijk op afgelegen boswegen en in sloten. Dan mogen de hulpdiensten en de gemeente het uitzoeken.
En wat als er iets mis gaat bij het koken? De brandweer bellen? Politie? Nee, dat kan niet want dan ben je er gloeiend bij. Het enige wat je kan doen is wegrennen of wegduiken en hopen dat het goed afloopt. Vaak wel, soms niet.
LEES OOK: Drugspionier van bijna zeventig de bak in voor advies aan Brabantse onderwereld
