Ouders tegen man die hun zoon doodstak: 'Jij hebt het licht gedoofd’
Een nieuwe column van misdaadverslaggever Willem-Jan Joachems. Wil je de column eerder lezen? Abonneer je dan op de Misdaadnieuwsbrief van Omroep Brabant.
Louc werd vorig jaar op Goede Vrijdag doodgestoken in de jeugdgevangenis in Breda. In tranen vertelden de ouders van Louc deze week tijdens de rechtszaak hoe ze hun zoon misten.
Zijn ouders plaatsten in de rechtszaal een lijstje met een foto van hun zoon die slechts 19 jaar oud werd. Daarna vertelden ze hoe hun leven is veranderd na de dood van hun zoon. Over de verdachte mogen ze van de wet niks zeggen, maar dat deed Loucs moeder toch.
"Ik hoop dat jij op een dag werkelijk beseft wat je hebt aangericht.”
“Jij hebt Louc van zijn toekomst beroofd. Jij hebt het licht in ons leven gedoofd. Het kan me niks schelen wat er met jou gebeurt. Ik hoop dat jij op een dag werkelijk beseft wat je hebt aangericht.” De rechtbankvoorzitter onderbrak haar niet.
Een begeleidster van de verdachte in de jeugdgevangenis, was door hem belaagd en mocht ook haar verhaal doen. “Je slaat een begeleider omdat die het licht uitdoet en er waren pesterijen. Volgens mij heeft hij autisme.”
En toen greep de rechter in en was ze uitgepraat. Ze had haar punt gemaakt. Emotie tonen en je even laten gaan is nog altijd acceptabeler dan dat een nabestaande of slachtoffer moet zwijgen. Vroeger moest je je mond houden als getraumatiseerde achterblijver.
Slachtoffers stonden tot 2005 aan de zijlijn. Dat was pijnlijk. Bijvoorbeeld in de geruchtmakende zaak rond café Bacchus in Gorinchem in januari 1999. Een boze man vuurde kogels af op de deur van een discotheek. Daarachter stonden Froukje (17) uit Werkendam, Marianne (18) en Inge (18).
Alleen Inge overleefde het zinloze geweld. Bij de indrukwekkende rechtszaak deed de officier van justitie het woord namens de nabestaanden. Die waren het hele proces in de zaal. Hun leed was voelbaar maar mochten ze niet uiten. Alles draaide om de verdachten.
"Pa gaf zijn tekst aan de media. Niet uitgesproken, toch gehoord."
In hoger beroep vroeg de vader van Froukje in een brief aan het hof of hij toch mocht vertellen wat het betekent om een dochter te verliezen. Het hof wees dat verzoek af, omdat de wet het niet toeliet. Pa gaf zijn tekst toen maar aan de media. Niet uitgesproken, toch gehoord.
Na vele pijnlijke stiltes is dat spreekrecht er gelukkig gekomen. Het is een heftig hoofdstuk in zo'n proces maar een waardevolle aanvulling. Verdrietige en vaak boze nabestaanden brengen je dichter bij het misdrijf. Het maakt de gevolgen nog beter zichtbaar en voelbaar. Het gaat hier om het spreekwoordelijke levenslang van nabestaanden. Dat trieste verhaal moet gehoord worden.
