Alex en Marion hebben 9 husky's: 'Het zijn onze kindjes' in Cuijk

Een druk op de bel bij het huis van Alex (51) en Marion (61) in Cuijk en als de deur wordt geopend, klinkt er vanuit de achtertuin een loeiend gehuil. Hier wonen overduidelijk hondenliefhebbers en ze hebben er negen: Yukon, Quattro, Wolf, Quincy, Balto, Galliant, Gucci, Bliksem en Chico.

De husky's zijn gespierd en robuust en bovenal heel vriendelijk. Ze groeten enthousiast, springen om aandacht met de voorpoten boven op het hek. Natte neuzen, knalblauwe ogen en een zachte vacht.

'Hier in onze mooie tuin huppelen er snuitjes rond', staat er op een bordje in de tuin. Binnen ligt een imposante verzameling medailles, gewonnen met sledehondenwedstrijden. De hondenbrokken die er hier wekelijks doorheen gaan, zijn bijna niet aan te slepen. Marion en haar zoon Danny hebben allebei een tattoo van een hondenpoot op de arm.

Hoe het allemaal ooit begon? "Ik wilde een kat kopen", vertelt Alex. "En daar in de etalage van de dierenwinkel zat een jonge husky zielig te piepen. Ik besloot meteen: dat stumpertje moet hier weg."

Daarna kwam er nog een sledehond bij... en nog één... en toen nog een vierde. "Allemaal in huis. Ook Marion wist het vroeger zeker: ze wilde er maar eentje. "Meer moest ik er niet. Maar kijk nou. Een paar jaar geleden hadden we er zelfs vijftien."

"Hun karakter is fantastisch", zegt Alex. "Je kunt het niet vergelijken met een vriendelijke lobbes als een labrador. Siberische husky's zijn zelfstandige, pientere beesten met een flinke dosis natuurdrang. Ze nemen hun eigen beslissingen en wachten niet braaf op wat ik wil dat ze doen."

Gewoon een ommetje maken door de buurt, dat zit er niet in. Wel duiken ze regelmatig de bossen in om de honden flink te laten rennen. "In aanloop naar een wedstrijd moeten ze topfit zijn. Een parcours door de sneeuw kunnen ze dan moeiteloos afleggen. Dat gaat in volle vaart met 23 kilometer per uur en daar vlieg je dan achteraan op een karretje. Dat is zo kicken."

Het is de liefde voor de honden die Alex en Marion bij elkaar bracht. Beiden waren regelmatig op het sledehondenparcours te vinden, al hadden ze toen allebei een andere partner. De man van Marion overleed op tragische wijze tijdens een race. Hij kreeg een hartstilstand, vierhonderd meter voor de finish. Toen Alex in scheiding lag, groeide hun vriendschap uit tot meer.

Al die poolhonden in een rijtjeshuis, het gaat wonderlijk goed. "Husky's zijn geen blaffers, je hoort ze nauwelijks", zegt Marion. "Het is wel belangrijk dat ze onderling goed met elkaar overweg kunnen. Een confrontatie binnen een roedel is heftig. Dat moet je voorkomen."

Alex gaat verder: "Chico is mijn favoriet, maar als ik dat te veel laat merken, dan pakken ze hem bij z'n lurven. Als je de leiders bekrachtigt, dan blijft de natuurlijke rangorde in stand."

Ze verloren al vaker een hond, maar het blijft hartverscheurend. "Het zijn toch onze kindjes", zegt Alex emotioneel. Deze negen zijn de laatste lichting. Hierna komen er geen meer, de realiteitszin wint het van het hart. "Je bent toch gebonden en we worden een dagje ouder. En we willen niet dat we ooit wegvallen en dat er dan honden overblijven. Wie weet wat er dan met ze gebeurt."

"We weten dat we ze overleven, dat ze er over een aantal jaren niet meer zijn. Dan hebben we tijd voor onze andere hobby, dan gaan we lekker vissen op zee."