Cindy verloor haar broer aan zelfdoding: 'Het blijft een open wond' in Tilburg

Elke maand overlijdt een klas door zelfdoding, blijkt uit cijfers van 113-fonds. Gemiddeld zijn dat 26 jongeren per maand. Leroy is een van die jongeren, hij stapte op achttienjarige leeftijd uit het leven. Zijn zus Cindy van Hamond (44) uit Tilburg doet een oproep voor oprechte aandacht voor elkaar: "Wij kunnen ook verschil maken, hoe klein het ook lijkt, voor de ander kan het heel groot zijn."

Het is 2007 als Cindy wakker schrikt na een harde gil van haar moeder. Haar broertje blijkt een einde aan zijn leven te hebben gemaakt.

De avond ervoor had ze nog een goed gesprek met hem, omdat haar relatie voorbij was en ze weer thuis kwam wonen. Ze zat met veel verdriet op de bank. Haar broertje wist haar op te beuren. “‘Ach joh, laat die jongens lekker voor wat het is. Zorg dat je carrière maakt en het zelf goed hebt’, zei hij. Ik zie hem nog zo bij de deur staan, klaar om naar bed te gaan.”

Die nachtelijke gil van haar moeder vergeet ze nooit meer. “Ze riep heel hard ‘Leroy!’. Ik hoorde gelijk: dit is goed mis. Ik kreeg het ijskoud.” Niets deed haar eerder beseffen dat hij de volgende dag niet meer wakker zou worden. “Ik wist wel dat hij het soms lastig had maar dat het zo erg was, wisten we niet.”

Haar broertje liet een brief achter voor zijn moeder en zus. Hij zag het leven niet meer zitten, omdat hij met verkeerde vrienden in zee was gegaan. “Hij werd onder druk gezet, was bang voor die mensen. Ook bang dat ons iets werd aangedaan. In zijn brief schreef  dat ze niet op zijn afscheid mochten komen. Het waren geen vrienden.”

De dag waarop Leroy overleed, heeft haar hele kijk op het leven voorgoed veranderd. Waar ze als 25-jarige een glansrijke carrière voor zich had uitgestippeld, besefte ze vanaf dat moment dat geld en status alles behalve belangrijk zijn. “Rijkdom zit niet in geld, het draait om wat echt gelukkig maakt. Dat is thuis genieten van kleine dingen, het samen gezellig maken. Maar ook als het me lukt om iets te doen met het thema mentale gezondheid.”  

De dood van haar broertje loopt dan ook als een rode draad door haar leven. In het dagelijks leven werkt ze op een mbo-school waar ze iedere kans aangrijpt om mentale gezondheid bespreekbaar te maken.

Ze heeft subsidie binnengehaald waarmee de komende tijd gastlessen gegeven worden over dit thema, met als klap op de vuurpijl een festival over mentale gezondheid.  “De druk op de zorg is groot, daar moeten we niet op wachten. Als maatschappij hebben we daarin iets te doen”, stelt ze.

Ze vindt het belangrijk om mee te geven dat we elkaar als maatschappij oprechte aandacht moeten geven. “Stel niet de vraag: ‘hoe is ’t nou?’ om vervolgens door te lopen omdat je haast hebt. Probeer het gesprek aan te gaan, de tijd voor elkaar te nemen, dan altijd maar gehaast doorgaan.”

Ook wijst ze erop dat iets niet altijd is wat het lijkt. "Als iemand onverwachts kwaad wordt, zit er vaak iets achter. Daar kom je niet achter door te oordelen maar wel door iemand echte aandacht te geven, oprechte interesse." 

Nu de campagne van 113 maandag begonnen is, brengt het haar weer terug naar die dag in 2007 waarop Leroy overleed. “Het blijft een open wond. Je leert ermee omgaan maar het verdriet en het gemis gaan nooit weg.” Maar ze is vastberaden om de dood van Leroy om te zetten in een belangrijke boodschap voor iedereen. “Wij kunnen ook verschil maken, hoe klein het ook lijkt. Voor de ander kan het heel groot zijn.”