Een enorme explosie zorgde in de nacht van 15 op 16 november 2024 voor een enorme ravage in het huis van een gezin van vier in Nieuwkuijk. Iemand had een soort lawinepijl aangestoken en die blies de voordeur eruit, terwijl vader, moeder en zoon erachter stonden. Moeder verloor haar rechter onderbeen, vaders gehoor raakte zwaar beschadigd. De zaak gaat maandag in de rechtbank van Den Bosch weer verder.

In de rechtbank maakte onder meer de dochter van het gezin gebruik van haar spreekrecht. Ze was op het moment van de explosie zestien jaar.

Het is vrijdagnacht 16 november als ze net ligt te slapen. Dan schrikt ze wakker van een hard, gillend geluid. “Ik kon niet plaatsen waar het vandaan kwam. Het leek alsof het door mijn hele kamer heen verplaatste.” Even later volgt een enorme knal. Daarna hoort ze haar moeder schreeuwen om hulp.

Ze loopt haar kamer uit, richting de trap. Onderaan ziet ze haar broer staan, verstijfd. In de hal ligt haar moeder op de grond. Haar vader zit op zijn knieën naast haar. De voordeur is kapot, ramen zijn gebarsten, rookmelders loeien. Overal ligt bloed en hout. “Ik had geen idee wat ik moest doen.”

Haar vader roept dat hij 112 niet kan verstaan, omdat hij zijn gehoor kwijt is. Zij rent naar boven en belt zelf. Even later vraagt haar vader om riemen. “Ik wist dat er riemen in mijn kast hingen.” Ze haalt ze en brengt ze naar beneden. Haar vader bindt de benen van haar moeder af om het bloeden te stoppen. 

Door het huis hoort ze haar moeder roepen dat ze snel hulp nodig heeft. Dat ze voelt dat ze wegzakt. Zelf gaat ze in de keuken zitten. “Ik ben niet meer teruggegaan naar mama, omdat ik niet terug durfde na wat ik had gezien.”

In het ziekenhuis in Tilburg begint een lange dag van wachten en onzekerheid. “Ik had geen idee of mama nog leefde.” Pas later mag ze naar de intensive care. Daar ziet ze haar moeder aan de beademing, met slangen over haar hele lichaam. Eén been ligt in een stellage met pinnen en schroeven. Het andere onderbeen is dan al geamputeerd. “Deze beelden zal ik nooit meer vergeten.”

Tik hier voor het hele verhaal van de dochter van de familie. 

Ze wil haar moeder eigenlijk niet alleen achterlaten. “Ik vond het elke keer verschrikkelijk om weg te gaan uit het ziekenhuis.” En terug naar huis kon ook niet. Het huis was verwoest en onveilig. “Ik wilde mama daar niet alleen laten, maar we hadden geen keuze.” De gedachte dat er iemand rondliep die dit had gedaan, laat haar niet los. 

Na die nacht is niets meer hetzelfde. Thuis wonen kan niet meer en dus logeert ze samen met haar broer en vader bij oma. Slapen lukt nauwelijks. Ze slaapt met oortjes in en durft niet meer alleen te zijn. “Ik werd gek van het continu alert zijn.” 

Ook haar school wordt geraakt. Door alles wat er gebeurt, kan ze een deel van haar examens niet maken. Ondertussen ziet ze haar ouders worstelen met medische kosten en aanpassingen in huis. “Ik vind het heel erg dat papa en mama zo veel kosten hebben door iets wat ons is aangedaan.”

Meer dan een jaar later zijn de gevolgen nog elke dag voelbaar. “Er is geen één dag geweest dat we er niet mee te maken hebben gehad,” zegt ze. “En dat zal voor altijd zo blijven.”

Maandag gaat de zaak verder in de rechtbank in Den Bosch. Dan maakt de officier van justitie de strafeisen bekend en krijgen de advocaten van de drie verdachten het woord. Het verslag van de eerste zittingsdag lees je hier. 

Hier lees je alle verhalen van Omroep Brabant over misdaad en criminaliteit.

https://www.omroepbrabant.nl/thema/misdaad-en-criminaliteit

Ben jij geïnteresseerd in rechtbankverhalen? Abonneer je dan op onze podcast en mis niks over criminaliteit en rechtszaken in Brabant.