Liselot maakt grote tapijten van het Brabantse landschap
Wie denkt dat de studio van Liselot Cobelens een wirwar is van bolletjes wol, draden, lapjes en weefgetouwen, komt bedrogen uit. Liselot ontwerpt haar grote tapijten gewoon op de computer, waarna een moderne machine het werk doet. Het resultaat mag er zijn. Vanaf donderdag zijn haar tapijten, geïnspireerd op het Brabantse landschap, te zien in het Weverijmuseum in Geldrop.
Satellietfoto’s, landkaarten en waterkaarten bestudeert Liselot regelmatig op zoek naar inspiratie voor een nieuw tapijt. Thema’s als klimaatverandering en verdroging keren vaak terug in haar werk. Ze vertaalt vormen en structuren uit het landschap naar abstracte ontwerpen en weeft daar tapijten van. Toch springen sommige details eruit: de paarse Brabantse heide is op een van de werken in het Weverijmuseum onmiskenbaar aanwezig.
"Hoe mensen het landschap vormen, veranderen en beteugelen."
Een schilderij maken is al ingewikkeld genoeg, maar een tapijt weven als kunstwerk is voor Liselot een extra uitdaging. "Je moet iets dat je op de computer ontwerpt vertalen naar draad. Dat is spannend, maar ook ontzettend leuk om te doen." Enkele tapijten op de tentoonstelling zijn zelfs in het Weverijmuseum gemaakt, op een hypermoderne machine uit 2023 waarin alleen een USB-stick met het ontwerp nodig is.
Liselot was tijdens haar jeugd in Deurne al gefascineerd door het Brabantse landschap. Ze trok er vaak op uit met haar ouders, onder meer door De Peel, een gebied dat steeds verder uitdroogt. "Ik vraag me af hoe mensen het landschap vormen, veranderen en beteugelen, en hoe we omgaan met problemen die sneller gaan dan wij als samenleving kunnen bijhouden."
"Wetenschappers maken zich enorme zorgen."
Op de kunstacademie ontdekte Liselot het tuften, een techniek om tapijten te maken. "Ik zie het doek als een soort aarde, de naald gaat erdoorheen en het landschap groeit." De zorg om de toekomst van het landschap vormt een belangrijke boodschap in haar werk. Haar tapijten zijn nu ook op tournee door de Verenigde Staten, waar ze in gesprek ging met klimaatwetenschappers en boeren.
De wetenschappers maakten zich enorme zorgen, vertelt Liselot. Andere mensen zitten vol tegenstellingen. "Ik sprak met een boer die niet in klimaatverandering geloofde. Maar een paar zinnen later vertelde hij dat er in zijn jeugd altijd veel sneeuw viel, en dat dat nu zeldzaam is. Hij dacht dat het wel weer terug zou komen. In Nederland zie je zulke tegenstellingen ook."
"Het gaat om de toekomst van Brabant. Waar gaat het heen?"
In het werk California Drought, ook te zien in het Weverijmuseum, is de teloorgang van de sneeuw duidelijk zichtbaar: slechts een klein wit streepje bovenaan in het tapijt. "De veranderingen in het landschap gaan veel sneller dan vroeger", zegt Liselot.
Het grootste tapijt op de tentoonstelling, Terra Brabant, maakte ze in opdracht van de provincie. "Het is een fantasielandschap. Het gaat over de toekomst van Brabant: waar gaat het heen?" Toch is haar geliefde Peel erin terug te zien. "Hier komen delen van het Brabantse landschap samen, zoals de Maasheggen en het landschap rondom De Biesbosch."
De tapijten van Liselot Cobelens zijn te zien in het Weverijmuseum in Geldrop tot en met 29 maart.